Nowa grupa biednych Polaków: Dzięki kreatywności żyją godnie i są szczęśliwi

Nowi biedni, przez socjologów nazywani też working poor, nie chodzą już w łachmanach, nie grzebią w śmietnikach, nie żebrzą na psa lub dziecko. Nie wydają ostatnich groszy na wino owocowe. Są tacy jak my. Często wykształceni, ale ledwo starcza im do pierwszego, bo nie mogą znaleźć pracy albo pracują za grosze. Sami wypiekają chleb na zakwasie, który dostali od sąsiada w zamian za wyhodowaną na parapecie miętę. W sklepie wybierają produkty z krótkim terminem ważności, czasem niemal dwa razy tańsze. Stołują się w barach mlecznych, bo jak przeliczyć koszt produktów i gazu, bardziej opłaca się stołować na mieście. Dużo nadających się do przetworzenia skarbów wygrzebują na bazarkach, w skrzynkach z odrzuconymi warzywami i owocami. Odżywiają się zgodnie z porami roku. Zimą ziemniakami i kapustą, latem jabłkami, mirabelkami i gruszkami – tym, co spadnie z drzew. Tych niczyich nawet w miastach wciąż jest dużo. Nowi biedni robią przetwory, dużo przetworów. Mogą na nich przezimować nawet dobrych parę miesięcy. Mięsa jedzą mało, jest za drogie. Ale za to fasolę czy groch można kupić za grosze. No i jajka, dużo jajek. Dorabiają też sezonowo. Zimą odśnieżają drogi dojazdowe do posesji, jesienią grabią liście, latem podlewają ogródki u bogatych sąsiadów. Przede wszystkim jednak chodzą na bezpłatne warsztaty, korzystają z pracowni, w których mogą za nieduże pieniądze stworzyć coś swojego. Uczą się, jak żyć oszczędnie, ekologicznie i samowystarczalnie. Im mniej mają, tym bardziej kreatywnie potrafią do stanu posiadania podejść.