Jan Wróbel

Z perspektywy dzisiejszej mizerii humanistycznej trudno uwierzyć, że Henryk Sienkiewicz był pisarzem bardzo poczytnym. To bogactwo mowy polskiej, jej archaizowanie, swobodne przechodzenie od opisu dyskursu politycznego do krotochwili, gry słowne, a jakby było komuś mało, to i łacińskie wtręty sarmackich bohaterów Trylogii.

Spotkałem znajomego, zdarza się. Ćwierć wieku temu miał plan, aby partia polityczna, której był aktywistą, w pierwszym punkcie statutu i chyba programu zadeklarowała: „Istnieje Bóg Wszechmogący”. Z postanowieniem tym wiązały się przeróżne konsekwencje, także dla Wszechmogącego, dziś mój dawny znajomy nie używa wobec polskiej prawicy innych słów niż nieparlamentarne. Gdyby teraz działał w jakiejś partii, to tylko w takiej, która program zaczynałaby od krótkiego: „PiS ma być w pierdlu, Jasna Góra na Madagaskar”.

"Dwie Polski" to kusząca perspektywa. Z jednej strony Drużyna Permanentnego Alertu Narodowego, z drugiej Drużyna Obrońców Dorobku Transformacji, a pomiędzy nimi miotający się malkontenci dostrzegający słabości obu ekip – i szafa gra.

Piotr Zaremba napisał niedawno w tygodniku „Plus Minus” opinię, że prawica powinna zrozumieć... No, wiele spraw powinna, ale znany felietonista wskazał na jedną rzecz: nie każda antypisowska produkcja artystyczna jest produkcją antypolską.