Na ratunek czystej wodzie

To, że problem jest poważny, widać gołym okiem. Czasem, niestety, czuć także gołym nosem. Jak podaje Główny Urząd Statystyczny, pod koniec 2013 r. ścieki wytwarzane przez 30 proc. z nas nie były oczyszczane i w takiej postaci trafiały do gleby, wód gruntowych i powierzchniowych. Choć robimy wiele, by tę sytuację zmienić (w co wpisuje się np. otwarcie wielkiej oczyszczalni ścieków Czajka w Warszawie), a stan naszych wód przez ostatnie ćwierć wieku znacznie się poprawił, to wciąż daleko nam do ideału. Szczególnie na obszarach wiejskich, gdzie zabudowa jest mniej zwarta, a sieć kanalizacyjna znacznie gorzej rozwinięta niż w miastach. Ścieki, które wytwarzają gospodarstwa domowe, a także małe zakłady przetwórstwa spożywczego, głównie z powodu używania wszelkiej maści dodatków, detergentów – mydeł, proszków do prania itd. – prowadzą do zmiany składu chemicznego środowiska i w związku z tym eutrofizacji jezior i rzek. Akweny, które jeszcze kilka – kilkanaście lat temu miały bardzo przejrzystą wodę, zarastają w szybkim tempie – często pojawiają się tzw. zakwity (to nagły rozwój fitoplanktonu, m.in. sinic) powodujące, że jest mniej przejrzysta. U osób o wrażliwej skórze ta zielona maź może powodować różnego rodzaju wysypki itp. Głównym winowajcą takiego stanu rzeczy są związki biogenne, szczególnie fosforany, czyli pochodne kwasu fosforowego znajdujące się w środkach czyszczących, które wraz z całą masą innych substancji organicznych wnoszone są do wód ze ściekami.