Nie każde naruszenie prawa do autorstwa to plagiat

Nie każde naruszenie prawa do autorstwa jest równoznaczne z plagiatem - świadomym, zamierzonym przypisaniem sobie autorstwa cudzego dobra intelektualnego. Zdarza się, iż wynika ono z działań niezawinionych lub dokonywanych z winy nieumyślnej. Różnorodność sytuacji może więc wpływać na odpowiedzialność karną, cywilną i administracyjną, jak również na etyczne oceny postępowania. Problem plagiatowania nie dotyczy samych studentów, jego zakres jest znacznie szerszy. Wielu absolwentów składa skargi, w których wskazuje na przypadki przywłaszczania przez promotorów i opiekunów naukowych autorstwa wyników badań naukowych, jak również całych rozdziałów ich prac dyplomowych. Plagiat jest na ogół rozumiany jako przywłaszczenie autorstwa cudzego utworu, odkrycia, pomysłu, wyniku naukowego, wynalazku lub innego osiągnięcia intelektualnego. Możemy też wyróżnić równe formy plagiatu - plagiat jawny, ukryty i autoplagiat. Plagiat jawny polega na świadomym, jawnym oznaczaniu autorstwa albo całości bądź elementów utworu chronionych prawem autorskim w warunkach naruszenia dóbr osobistych z art. 23 kodeksu cywilnego. Plagiat ukryty jest to powtórzenie w mniej lub bardziej zmienionej formie istoty cudzego utworu. Odnosi się to nie tylko do dosłownych zapożyczeń, lecz także na odwzorowaniu danego utworu przy użyciu synonimów, oddających dokładnie to samo, znaczenie jak również konstrukcję myślową. Ten przypadek jest trudniejszy do wykrycia oraz oceny z punktu widzenia przepisów prawa. Z kolei autoplagiat jest to powtórzenie wcześniejszych utworów lub ich części tego samego twórcy w nowym dziele.