W pobliżu kaplicy nie można podawać alkoholu

8 kwietnia 2009

TEZA: W świetle art. 8 ust. 3 konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską z 28 lipca 1993 r. (Dz.U. 1998 r. nr 51, poz. 318) oraz art. 50 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zgromadzenie zakonne posiada uprawnienie do skutecznego żądania zbadania przez sąd administracyjny, czy wyrażona w postanowieniu wydanym w ramach tzw. współdziałania organów - opinia o możliwości sprzedaży alkoholu w restauracji sąsiadującej z kaplicą zgromadzenia - nie narusza wspomnianego przepisu konkordatu oraz określonych postanowień prawa miejscowego.

STAN FAKTYCZNY: Samorządowe kolegium odwoławcze uchyliło postanowienie gminnej komisji negatywnie opiniujące wniosek przedsiębiorcy o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w restauracji i wydało pozytywną opinię dotyczącą wniosku. Zdaniem kolegium postanowienie komisji zostało wydane w sposób sprzeczny z przepisami prawa miejscowego oraz z pominięciem celów ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. nr 70, poz. 473). Kolegium uznało też, że na treść postanowienia widoczny wpływ miało stanowisko zgromadzenia, które sprzeciwia się sprzedaży napojów alkoholowych w restauracji, gdyż jest właścicielem sąsiedniego budynku, w którym znajduje się kaplica. Zgromadzenie zaskarżyło postanowienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. WSA odrzucił skargę jako niedopuszczalną z uwagi na brak interesu prawnego. Stroną postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest właściciel sąsiedniej nieruchomości. W skardze kasacyjnej do NSA zgromadzenie podnosiło m.in., że w budynku znajduje się kaplica, stanowiąca miejsce kultu religijnego, ustanowione przez władzę kościelną na podstawie kanonu 1223 kodeksu prawa kanonicznego. Wskazywano, że zgodnie z art. 8 ust. 3 konkordatu miejscom przeznaczonym przez właściwą władzę kościelną do sprawowania kultu państwo gwarantuje nienaruszalność - przy czym bezsporne jest, że przez pojęcie państwa umawiające się strony rozumiały również wszystkie organy administracji rządowej i samorządowej. Wskazywano również, że z powołanej normy konkordatu wypływa uprawnienie dla zgromadzenia do zabiegania i żądania zapewnienia przez państwo (jego organy) nienaruszalności miejsc kultu. NSA uchylił zaskarżone postanowienie.

Pozostało 3% treści
Ten artykuł przeczytasz tylko z aktywną subskrypcją Premium.
Teraz z Płatnościami powtarzalnymi BLIK
zyskasz dostęp do wszystkich treści
za 29 zł / miesiąc przez 3 miesiące


Możesz anulować w dowolnym momencie.
Źródło: GP
Autopromocja
381536mega.png
381439mega.png
381557mega.png
©℗

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.