tweet

Z zarządzaniem majątkiem Skarbu Państwa mamy problem od zawsze. Bo od zawsze spółki, w których państwo albo ma większość udziałów, albo tyle, ile wystarczy do posiadania decydującego głosu, stają się łupem politycznym. Konkursy na kierownicze stanowiska są często fikcją i jeśli nawet wygra je człowiek doświadczony, z odpowiednio bogatym CV i bez politycznych pleców, to rozsiadając się już na prezesowskim stołku wie, że aby go utrzymać, musi się układać z politykami. Taki system nawet najlepszych menedżerów prędzej czy później sprowadza do roli wykonawców poleceń tej czy innej partyjnej koterii.

Prawo i Sprawiedliwość odniosło w tych wyborach zwycięstwo najbanalniejsze. Po prostu ma większość w Sejmie i może – podobnie jak to miało miejsce przez ostatnie cztery lata – przegłosować wszystko, o każdej porze dnia i nocy i zasadniczo nie musi się martwić o swoje monowładztwo w izbie niższej.

Partia jest najważniejsza. Podobnie lojalność wobec niej. Legitymacja warunkiem koniecznym. Tak można podsumować rządową rekonstrukcję, w której PiS postawił na sprawdzonych polityków, nie zamierzając ryzykować na ostatniej prostej przed wyborami parlamentarnymi. A takim ryzykiem byliby ministrowie niezależni, wynajęci eksperci, którzy mogą zrobić na jakimś etapie woltę i postawić partyjne plany pod znakiem zapytania albo chociaż wzbudzić nieufność wobec ich realności.

Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej tam Prosiaczka nie było. Tak jak z Kubusiem jest trochę z naszym premierem Mateuszem Morawieckim. Im bardziej neguje i odwołuje on test przedsiębiorcy, tym większe można odnieść wrażenie, że sprawdzian będzie, a może już nawet trwa.