TDNDGP WEEKEND

Rozumiejąc bunt mas uosabiany przez austriacką FPO czy grecką Syrizę i Złotą Jutrzenkę, warto pamiętać, że każdy z tych ruchów znalazł silnych przeciwników w partiach, które złośliwie określa się mianem establishmentowych. Bo one wciąż mają swój pomysł na Europę i są silne

Ale jestem wkurzona – takie słowa słyszę od kolejnej zaprzyjaźnionej matki, której dzieci albo dopiero zaczęły szkołę, albo są w starszych klasach. Powód? Kolejna reforma wywracająca system edukacji do góry nogami. Nasze rozmowy, rozmowy rodziców, nie toczą się wokół tego, czy ministerstwo wymyśliło dobry system, który poprawi wyniki gospodarcze kraju za 20 lat i czy dzięki zmianie podniesie się poziom wykształcenia – jak to określa minister edukacji Anna Zalewska – nowych elit Rzeczypospolitej. Nie. Rozmowy dotyczą problemów tu i teraz, tych, które dotkną naszych dzieci.

To, że po Brexicie zapanuje rynkowy i polityczny chaos, nie oznacza, że będzie on trwał wiecznie. Na dodatek Unia Europejska w wyniku decyzji wyspiarzy może złapać drugi oddech. Ostatnie kilka tygodni to okres niezwykłej płodności autorów czarnych scenariuszy dotyczących wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Licytacja na to, kto stworzy bardziej radykalną wizję przyszłości, dotarła w rejony bliskie fantazjom noblisty Ala Gore’a na temat potencjalnych skutków zmian klimatu. Czyli w rejony absurdu.

Korzyści dla polskiego rządu z brytyjskiego referendum jest niewiele. Najważniejsze z nich to ewentualny powrót do zwiększenia roli mechanizmu z Joaniny, który pozwala budować mniejszości blokujące kontrowersyjne decyzje. I rezygnacja przez Komisję Europejską z badania jakości stanu demokracji. O tym, że Brexit będzie niekorzystny zarówno z polskiego, jak i unijnego punktu widzenia, nie trzeba nikogo szczególnie przekonywać.

Gdy na Wyspach minie szok, Londyn rzuci wyzwanie UE. I nie będzie miał innego wyjścia, jak powrót do strategii wykrwawiania kolejnych superpaństw chcących zdominować Europę. Upokorzyć, ukarać i pozostawić na obrzeżu europejskiego superpaństwa. Tak w skrócie można odczytać zamysły wobec Wielkiej Brytanii, jakie mają wpływowi zwolennicy dalszej szybkiej unijnej integracji. Szef Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker tuż po ogłoszeniu wyników referendum zaczął domagać się od brytyjskiego rządu, by ten od razu rozpoczął negocjacje o wyjściu z Unii.

Ostatni raz Zjednoczone Królestwo negocjowało umowę o wolnym handlu 45 lat temu. „Financial Times” oszacował, że w brytyjskiej administracji jest ok. 20 osób, które byłyby w stanie podołać takiemu zadaniu. A potrzeba 500

Mówią mi: Addie, nic się nie zmieni. Ty już tutaj z nami jesteś i nigdzie cię nie chcemy wyrzucać. Chodzi o to, żeby innych nie wpuszczać. Nie wszyscy Brytyjczycy są jednak tak wyrozumiali

obserwuje i prezentuje

Koń jaki jest, każdy widzi. A jaki jest rolnik, sprzedawczyni gminnego sklepu czy mieszkaniec Polski B w pisowskich czasach? Na pewno zagubiony

Specjaliści od gospodarki rozłożyli człowieka na czynniki pierwsze, wyjęli z niego homo oeconomicusa, o reszcie zapomnieli. Musimy wrócić do stołu operacyjnego, na którym człowiek wciąż leży, i zastanowić się, jak poskładać go ponownie w całość