TDNDGP WEEKEND

Naukowiec z Krakowa wie, że grunt to wiedzieć, na czym się stoi. Dlatego opracował ulepszoną wersję urządzenia do badania gleby. Wynalazkiem mogą być zainteresowani rolnicy, leśnicy i wojsko

Jak się chce żyć w cywilizowanych warunkach, trzeba płacić podatki. Żeby było z czego finansować kulturę czy oświatę

Nie ma nic dziwnego w tym, że dziecko stało się wyborem. Dla niektórych jest to rujnowanie ładu społecznego i naturalnego, ale tego ładu już dawno nie ma – przekonuje Ewa Woydyłło-Osiatyńska

Znów ostatnio usłyszałem, że media są coraz głupsze i coraz gorsze. Bo upraszczają i gonią za tanią sensacją. Słowem: reprodukują kulturę skrótowości. I to z jej winy dyskutujemy, zanim przeczytamy. Nie używamy racjonalnych argumentów, a każdy problem staje się przedmiotem wiary lub niewiary, a nie trzeźwego osądu. Brzmi to wszystko bardzo mądrze. Tylko czy ma wiele wspólnego z prawdą?

Największym kłopotem nie są długi, lecz brak wiarygodności, której utrata oznacza dla państwa koniec suwerenności lub bankructwo. Dlatego w II Rzeczpospolitej nauczono się dbać o nią równie starannie, jak o niepodległość

Huta Pieniacka była duża: stały 172 domy, do tego stajnie i obory. Żyło w niej tysiąc osób, w tym sporo uciekinierów z Wołynia. Pacyfikację dokonaną 70 lat temu przez SS Galizien oraz UPA przeżyło 160 osób. Ze wsi nic nie pozostało

Majdan przepoczwarzył się ze spontanicznego protestu studentów w zorganizowane miasto-państwo. Tu narodziła się nowa grupa społeczna, która zasmakowała w demokracji bezpośredniej i nie chce się godzić na zastane porządki

Rewolucja to budowanie nowego, idealnego świata, a nie doraźna walka o interesy. Nie zależy przecież bezpośrednio od tego, ile kalorii dziennie spożywamy, tylko od naszych odczuć

Przed niepewnymi kredytami banki zabezpieczają się na potęgę. Poprzez stawianie coraz wyższych wymagań zapewne udaje im się ograniczyć ryzyko. A przy okazji pozbyć wielu klientów

Zdecydowanie najmniej przyjemną częścią mojego hobby polegającego na testowaniu samochodów jest tankowanie. Do wizyty na stacji nie jest w stanie zmusić mnie nawet świecąca się kontrolka rezerwy paliwa. Ani komputer pokładowy twierdzący, że na tym, co zostało mi w baku, przejadę najwyżej sto metrów. Wiem, że w rzeczywistości w zbiorniku jest jeszcze tyle oktanów, że w poniedziałek po południu dowiozą mnie z pracy do oddalonego o 37 km domu. A także następnego dnia rano z domu do pracy. I niewykluczone, że powtórzę ten wyczyn również w środę.

Jedni płaczą nad losem wielorybów, popijając kawę zabarwioną odtłuszczonym mlekiem sojowym. Drudzy pędzą na odsiecz Majdanowi. Pierwsi patrzą na tamtych z poczuciem wyższości. Ci nawet przestali się specjalnie odgryzać. Biegną w przekonaniu, że nadchodzi ich czas. Zblazowani w to nie wierzą, ale dlatego mogą przegrać