TDNDGP import

 Alarm – do rąk własnych! 31 lipca, godz. 19.00. Nakazuję godzinę „W” dnia 1 sierpnia, godz. 17.00. Adres miejsca postoju Okręgu Jasna 22 m. 20., czynny od godziny „W”. Otrzymanie rozkazu kwitować. „X” – tak o momencie tuż przed wybuchem powstania pisał Władysław Bartoszewski w „Dniach Walczącej Stolicy”. Były minister spraw zagranicznych wolnej Polski był tylko jedną z ważnych osób życia publicznego III RP, które w młodości nosiły biało-czerwoną opaskę na ramieniu.

Alarm – do rąk własnych! 31 lipca, godz. 19.00. Nakazuję godzinę „W” dnia 1 sierpnia, godz. 17.00. Adres miejsca postoju Okręgu Jasna 22 m. 20., czynny od godziny „W”. Otrzymanie rozkazu kwitować. „X” – tak o momencie tuż przed wybuchem powstania pisał Władysław Bartoszewski w „Dniach Walczącej Stolicy”. Były minister spraw zagranicznych wolnej Polski był tylko jedną z ważnych osób życia publicznego III RP, które w młodości nosiły biało-czerwoną opaskę na ramieniu.

Był uosobieniem wszystkiego, co komuniści najbardziej chcieli zniszczyć” – napisał o nim Norman Davies. A knuć przeciwko Rosjanom Kazik zaczął już jako nastolatek – w gimnazjum założył tajną, radykalną organizację patriotyczną. W 1911 r. za walkę z caratem skazano go na 8 lat więzienia i zesłanie na Sybir. Po powrocie do Polski wszedł w skład Komitetu Centralnego PPS, a potem został jego sekretarzem generalnym.

Nazywany czasem ojcem polskiego przemysłu lotniczego. Szlify jako pilot zdobył w armii tureckiej (stąd ksywka „efendi”, czyli ekscelencja). Po zakończeniu I wojny światowej wrócił do Polski. Latał we wschodniej Galicji, podczas ofensywy kijowskiej i bitwy warszawskiej. Dorobił się wtedy krzyża srebrnego Orderu Virtuti Militari.

Był samochodowym zapaleńcem: organizował rajdy i sam brał w nich udział. Kochał myślistwo, był jednym z trzech założycieli Podkowy Leśnej, współtworzył Polskie Radio. Ale swoje zawodowe życie poświęcił innej pasji – elektryczności.

 Na okładce książki „The Ultra Secret” z 1974 r., która jako pierwsza przybliżyła masowemu czytelnikowi aliancki sukces w złamaniu Enigmy, widnieje cytat z gen. Harolda Alexandra: „Znajomość nie tylko dokładnej siły przeciwnika i jego położenia, ale też tego jak, kiedy i gdzie zamierza przeprowadzić działania nadała wojnie zupełnie innego wymiaru”. Ten „zupełnie inny wymiar” nie byłby możliwy bez tercetu polskich matematyków.

Podobno uwielbiał utwór Louisa Armstronga „What a wonderful world”. A przecież światu, w którym żył, daleko było do doskonałości. Najpierw na studiach w Akademii Medycznej w Warszawie, potem w Szpitalu Wolskim, w końcu na salach operacyjnych Kliniki Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii w Aninie czy Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii w Zabrzu codziennie spotykał się ze śmiercią, bezsensowną walką, wyrzutami sumienia, rozpaczą.

Geograf, który został kartografem – podobno z przyczyn dydaktycznych, bo jako nauczyciel chciał dostarczyć uczniom właściwych pomocy naukowych. W ten sposób wszedł na ścieżkę, która doprowadziła go m.in. na konferencję pokojową w Paryżu w 1919 r., gdzie brał udział w ustalaniu granic II Rzeczypospolitej.

 W powszechnej świadomości Polska ma tylko jednego laureata pokojowej Nagrody Nobla – Lecha Wałęsę. Mało kto pamięta, że w 1995 r. wyróżnienie to otrzymał także fizyk, który przyłożył rękę do powstania broni atomowej, by potem przez całe życie z nią walczyć.

 Porażka jest sierotą, sukces ma wielu ojców. Cud nad Wisłą ma ich co najmniej dwóch: marszałka Józefa Piłsudskiego i gen. Tadeusza Rozwadowskiego.

Kwiecień 1945 r., San Francisco, konferencja założycielska ONZ. Wydarzenie ma uświetnić koncert Artura Rubinsteina. Światowej sławy pianista – Polak o żydowskich korzeniach – podczas gry spostrzega, że miejsca polskiej delegacji są puste, a wśród 50 flag nie ma biało-czerwonej. Przerywa i mówi: „Tutaj, w tej sali, chcecie urządzić szczęśliwą przyszłość świata. Brakuje mi chorągwi Polski, za którą walczyliście. Ja tego nie mogę tolerować. Zagram hymn mojego narodu, którego przedstawicieli tu nie ma, ale który pierwszy chwycił za broń i przeciwstawił się złu. I proszę wstać!”.

 Polska szkoła himalaizmu do dziś budzi podziw na świecie. A wśród jej najwybitniejszych przedstawicieli – ikon światowego wspinania – są właśnie Jerzy Kukuczka i Wanda Rutkiewicz.

 Patron krakowskiej huty bywa w polskiej literaturze nazywany „Edisonem metalurgii”. I choć trochę w tym przesady, to faktem jest, że Sendzimir całe życie zawodowe poświęcił udoskonalaniu procesów obróbki metali.

 4 lipca 1943 r. po starcie z Gibraltaru spadł do morza samolot z Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Gdy niemieckie szczekaczki podały tę wiadomość w Warszawie, na murach widniały jeszcze hasła „Kraj z Sikorskim”, wypisane przez młodzież z Małego Sabotażu.

Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński, Jan Lechoń. Każdy z osobna wybitny. Razem byli zjawiskiem niepowtarzalnym.

Polska hrabianka i jeden z najlepszych szpiegów II wojny światowej. Pierwsza kobieta w brytyjskim Secret Intelligence Service, którą, jak twierdzą biografowie, premier Winston Churchill nazywał swoją ulubioną agentką. A Ian Fleming uwiecznił, wzorując na niej postać Vesper w pierwszej powieści o Jamesie Bondzie – „Casino Royale”.

 Tylko cztery osoby w historii otrzymały Nagrodę Nobla dwa razy. Jako pierwszej – i jedynej jak dotąd kobiecie – zaszczyt ten przypadł Marii Skłodowskiej-Curie.

 Pogrzebała stary świat. Obaliła mury, zerwała kajdany, połamała bat. Dzięki niej – jako wspólnota – nie tylko odzyskaliśmy godność i wolność, ale też rozpoczęliśmy marsz, którego finałem był upadek żelaznej kurtyny.

 Szlachcic urodzony w 1885 r., karierę rewolucjonisty w Organizacji Bojowej PPS zaczął 21 lat później. Kierował wieloma akcjami bojowymi, jak choćby zastrzelenie carskiego generała-gubernatora ds. policji. Przyjaźnił się z Piłsudskim, w czasie I wojny został szefem jego sztabu.