świadczenie rehabilitacyjne

ZUS nie ma obowiązku wypłacać ubezpieczonemu świadczenia rehabilitacyjnego wraz z odsetkami należnego mu przed 1999 rokiem. Płatnikiem składek za ten okres był pracodawca i to od niego należy dochodzić roszczeń. Tak orzekł Sąd Najwyższy.

Ubezpieczony rokujący poprawę stanu zdrowia lub całkowite jego odzyskanie może przez 12 miesięcy dostawać świadczenie rehabilitacyjne. Podstawą jego otrzymywania jest orzeczenie lekarza orzecznika.

Sąd Najwyższy nie unieważni postępowania przed sądem pierwszej i drugiej instancji, mimo że pełnomocnik strony był źle umocowany, jeśli nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak uznał Sąd Najwyższy, oddalając skargę kasacyjną ubezpieczonej, której Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił na podstawie opinii lekarza orzecznika prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, uznając, że jest ona zdolna do pracy.

Ubezpieczony przebywający na długim zwolnieniu lekarskim zamiast renty otrzyma świadczenie rehabilitacyjne. Po zakończeniu jego pobierania i powrocie do pełni sił będzie mógł wrócić do pracy.

Lekarz prowadzący zdecyduje o możliwości odbycia podróży przez pobierającego świadczenie rehabilitacyjne.

Firma, która chce natychmiast zwolnić długotrwale chorego pracownika, musi do okresu zasiłkowego doliczyć 3 miesiące świadczenia rehabilitacyjnego.

Pracownik, który przebywa na zwolnieniu lekarskim, może otrzymać wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy lub zasiłek chorobowy, a później świadczenie rehabilitacyjne. Zasiłek lub świadczenie dostanie też przedsiębiorca, który dobrowolnie przystąpił do ubezpieczenia chorobowego.