PIK PRAWO PRACY

Pracodawca zatrudniający powyżej 20 osób ma prawo sprawdzać, co jego pracownik robi na zwolnieniu, ale musi przy tym przestrzegać przepisów. Przekonała się o tym firma Timken z Sosnowca, której Państwowa Inspekcja Pracy wytknęła nieprawidłowe przeprowadzanie kontroli.

Pracodawca zatrudniający powyżej 20 osób ma prawo sprawdzać, co jego pracownik robi na zwolnieniu, ale musi przy tym przestrzegać przepisów. Przekonała się o tym firma Timken z Sosnowca, której Państwowa Inspekcja Pracy wytknęła nieprawidłowe przeprowadzanie kontroli.

Nawet kilkuletnia przerwa w zatrudnieniu nie uchroni firm od przekształcenia czasowych umów o pracę w stałe.

Pracodawca wydaje zatrudnionemu polecenie pracy w godzinach nadliczbowych. Czy pracownik może odmówić, uzasadniając to np. zmęczeniem?

Rządowa propozycja przewiduje m.in., by maksymalny czas trwania umów terminowych wynosił 33 miesiące.

Senatorowie poparli w czwartek bez poprawek zmiany w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, które wprowadzają oskładkowanie zbiegu zleceń i wynagrodzenia rad nadzorczych. Za nowelizacją głosowało 82 senatorów, nikt nie był przeciw ani nie wstrzymał się od głosu.

TEZA: Informacja staje się „tajemnicą”, kiedy przedsiębiorca przejawia wolę, by osoby trzecie nie mogły się z nią zapoznać.

Ograniczenie nadużywania umów cywilnoprawnych, to główny cel nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw. Podczas wczorajszego rozpatrywania noweli Senat nie wniósł do niej żadnych poprawek. Głosowanie dzisiaj.

Pracownicy jednej ze spółek chcą, aby po ich odejściu członkowie rodzin mieli pierwszeństwo w zatrudnieniu. Inni z kolei żądali dożywotniego zatrudnienia. Firmy się godzą, bo wiedzą, że i tak słowa nie muszą dotrzymać.

Pracodawcy chcą, by limit terminowego zatrudnienia trwał 48, a nie 33 miesiące. Związki postulują, by był krótszy i nie przywidywał niejasnych wyjątków. W praktyce obie strony mogą się w tej kwestii porozumieć

Zgodnie z przepisami Kodeksu Pracy, pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Co więcej, jest to uprawnienie osobiste, którego pracownik nie może się zrzec. Są dwa rodzaje urlopów: podstawowe - przysługujące wszystkim pracownikom po ustalonym okresie zatrudnienia; oraz dodatkowe - przysługują niezależnie od urlopu podstawowego, a prawa do nich nabywa się ze względu na szczególny stan zdrowia, specyficzny rodzaj wykonywanej wcześniej działalności lub szczególny charakter wykonywanej obecnie pracy. Większości pracowników przysługuje więc 20 dni (dla zatrudnionych krócej niż 10 lat) lub 26 dni (dla zatrudnionych co najmniej 10 lat) urlopu wypoczynkowego. Długość prawa do dłuższego wypoczynku jest z kolei zróżnicowana zależności od kategorii pracowników.