Partia Pracy

Liderem laburzystów prawdopodobnie pozostanie socjalista Jeremy Corbyn. To źle rokuje tej partii w starciu z konserwatystami. Brytyjska Partia Pracy robi następny krok w kierunku zejścia na margines sceny politycznej. Kończące się właśnie wybory nowego lidera laburzystów najprawdopodobniej nie przyniosą żadnej zmiany, a tylko pogłębią wewnętrzne podziały w partii, która w oczach zdecydowanej większości Brytyjczyków przestaje być alternatywą dla rządzących konserwatystów.

Jako Anglik z wielkim zainteresowaniem obserwuję wybory lidera brytyjskiej Partii Pracy. Żona twierdzi nawet, że to graniczy z obsesją i że wolę wybory kierownictwa partii od jej własnej delikatnej osoby. „Nikt w Polsce nie wie, co się u was dzieje” – skarżyła się, kiedy próbowałem wytłumaczyć jej ostatnie perypetie tego politycznego dramatu. A zatem, Drodzy Czytelnicy, spróbuję naświetlić sytuację w słowach, które także zadowoliłyby moją żonę.

David Cameron odchodzi, tymczasem ultralewicowy szef opozycyjnej Partii Pracy Jeremy Corbyn okopał się w swojej twierdzy i ustąpić nie zamierza. W miniony weekend odparł wewnętrzną rewoltę w swoim stronnictwie i oddalił z gabinetu cieni dwunastu bardziej centrowych polityków, którzy chcieliby ją przesunąć na pozycję, jaką partia ta zajmowała za kierownictwa Tony’ego Blaira.

Nowego premiera Wielkiej Brytanii może wybrać Partia Pracy. David Cameron jest największym przegranym referendum w sprawie członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej, ale niejedynym. Zwycięstwo zwolenników Brexitu oznacza bardzo poważne zmiany w brytyjskiej polityce.

Brytyjskie gazety, komentując wybór laburzysty Sadiqa Khana na burmistrza Londynu, chwalą jego kampanię i krytykują antymuzułmańską retorykę konserwatysty Zaca Goldsmitha. Gazety w USA wybijają w tytułach, że Londyn po raz pierwszy ma burmistrza muzułmanina.