nierówności

Czy rosnące rozwarstwienie to cena, jaką trzeba zapłacić za rozwój gospodarki? Wcale nie.

Cześć, czytałeś »Dynamikę i strukturę dochodów w warunkach globalizacji? Nie, odpadłem już przy tytule«”. Nawet jeśli taki dialog się nie wydarzył, to w zasadzie powinien był się wydarzyć. Wydawcy robią czasem bardzo wiele, by odstraszyć potencjalnego czytelnika od książki. Pół biedy, jeśli dzieło jest słabe, szkoda, gdy nieatrakcyjny tytuł zniechęca do zapoznania się z ciekawymi treściami. I tutaj właśnie mamy do czynienia z tym drugim przypadkiem.

Lata cudu gospodarczego były też okresem największego wzrostu nierówności. Między 2003 r. a 2008 r. najzamożniejsze 5 proc. Polaków zarobiło połowę całkowitego wzrostu dochodu narodowego.

Nie raz, nie dwa pisałem w tym miejscu o lewicowych pomysłach na redukowanie ekonomicznych nierówności. Piketty, Saez, Zuckman czy Atkinson: kolejka autorów jest tu naprawdę długa. Trzeba jednak pamiętać, że w międzyczasie również zdeklarowani wolnorynkowcy uznali, że z tymi nierównościami to już nie przelewki. I coraz częściej oni również prezentują swoje pomysły, jak im zaradzić.

„Świat nigdy nie był jednorodny, ale nierówności pogłębiają się i tworzą konflikty, z którymi często nie umiemy się uporać” – mówił PAP prof. UAM dr hab. Tadeusz Wallas - współprzewodniczący Krajowego Komitetu Organizacyjnego 24. Światowego Kongresu Nauk Politycznych.

Jak co roku po publikacji przez Oxfam raportu nt. globalnych nierówności, bawimy się w grę: „Gdzie można by pomieścić grupę najbogatszych posiadających tyle majątku co najbiedniejsza połowa ludzkości?”. Grupa overvipów w tym roku to raptem 62 osoby, więc: autobus, mieszkanie, salka offowego teatru? A ta najbiedniejsza połowa to 3,6 mld ludzi...

Prawo i Sprawiedliwość wygrało wybory dzięki postulatom dotyczącym rynku pracy i polityki społecznej. Część komentatorów uznała wręcz, że PiS przejął wiele postulatów tradycyjnej lewicy. Pozory jednak mogą mylić, a w praktyce może się okazać, że rozwiązania przyjęte przez rząd będą dla dużej części społeczeństwa mniej korzystne od polityki poprzedniej ekipy.