nauka

Zwycięski projekt zmian na placu Defilad, zwanym placem Centralnym, zaprezentowano podczas wtorkowego otwarcia pawilonu Zodiak. Stworzyła go pracownia A-A Collective, a zrealizuje miasto. Nawiązuje on do architektury stolicy sprzed II wojny światowej.

Kiedy Arctowski udał się pod koniec XIX w. na Antarktydę, większość ludzi na świecie nawet nie wiedziała, że taki kontynent istnieje. Wyprawa „Belgiki”, w której wziął udział polski uczony, była również pierwszą, która spędziła całą zimę na nieprzychylnym ludziom lądzie.

Jest jednym z największych i jednocześnie najmniej znanych polskich naukowców. A szkoda, bo z owocami jego pracy stykamy się, za każdym razem biorąc do ręki telefon komórkowy, siadając przed komputerem lub telewizorem. Urodzony w 1885 r. uczony przygodę z nauką zaczął w wieku 16 lat jako pomocnik aptekarza.

Jeśli matka i ojciec mają grupę krwi „0”, to dziecko nigdy nie będzie miało grupy krwi „A”, „B” lub „AB” – ten wniosek jest dziś dla nas oczywisty dzięki pracom Hirszfelda.

Kiedy w 1936 r. jako pierwsza kobieta w Polsce odbierała na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie habilitację z zakresu historii sztuki, Karolina Lanckorońska nie mogła nawet przypuszczać, w jaki sposób przyjdzie jej walczyć o to, czemu poświęciła całe swoje życie. „Moją ziemską boginią jest nauka polska, przyszło mi jej służyć w sposób różnorodny, zależny od zmiennych losów ojczyzny” – mówiła w 1991 r. podczas uroczystości nadania Krzyża Wielkiego Orderu Polonia Restituta.

 Wybitni lwowscy matematycy – Hugo Steinhaus, Kazimierz Kuratowski, Stanisław Saks, Stanisław Mazur, Herman Auerbach – spotykali się w kawiarni Szkockiej, gdzie przy szklaneczce czegoś mocniejszego rozwiązywali problemy matematyczne.

 Był nie tylko antropologiem i etnografem, ale i socjologiem, i filozofem. Przyjaźnił się z Witkacym, który towarzyszył Malinowskiemu w pierwszej wyprawie do Australii, pełniąc funkcję rysownika i fotografa.

Geograf, który został kartografem – podobno z przyczyn dydaktycznych, bo jako nauczyciel chciał dostarczyć uczniom właściwych pomocy naukowych. W ten sposób wszedł na ścieżkę, która doprowadziła go m.in. na konferencję pokojową w Paryżu w 1919 r., gdzie brał udział w ustalaniu granic II Rzeczypospolitej.