KULTURA KSIĄŻKI RECENZJE

Wyrafinowana literacko nihilistyczna, przewrotnie zabawna – oto „Autobiografia Stalina” Richarda Louriego, raport wywiadowczy wprost z umysłu wielkiego zbrodniarza.

"Krąg" to kawał sumiennej roboty według sprawdzonych gatunkowych wzorców. Minier dodaje od siebie fascynację mrokiem i szaleństwem – dodaje to tej prozie niespodziewanej elegancji.

To na podstawie tej książki powstał scenariusz „Gangstera” z Tomem Hardym i Shią LaBeoufem wrolach głównych. Jednak dopiero lektura powieści Matta Bonduranta pozwala docenić scenopisarską inwencję Nicka Cave’a.

"Sufi" to jedna z pierwszych książek w dorobku Safak. Tu brak jeszcze prób konfrontowania myśli Zachodu z tradycją muzułmańską. Turecka pisarka wraca do czasów imperium osmańskiego i do swojej wiecznej fascynacji muzułmańskim mistycyzmem.

Gimlette przedziera się przez puszczę z równą ciekawością, co zwiedza zakazane zakątki gujańskich miast. Swoje wielomiesięczne wędrówki opisuje wnikliwie, błyskotliwie, chwilami z wyjątkowym poczuciem humoru.

"Wiele demonów" – podszyty czernią powieściowy majstersztyk Jerzego Pilcha.

Niemal równocześnie wychodzą u nas dwie książki Terry’ego Pratchetta – po obie powinni sięgnąć także ci czytelnicy, których nie przekonuje seria o Świecie Dysku.

"Obok Julii" nie jest powieścią autobiograficzną, choć osobiste doświadczenia Rylskiego, opisane wcześniej choćby w eseju "Biały Lanson" z tomu "Po śniadaniu", bierze za swój punkt wyjścia.

"Hartland. Pieszo przez Amerykę" Wolfganga Büschera to nie prowokacja wymierzona w samochodową manię, lecz liryczny, intymny portret amerykańskiej prowincji

"Szmaragdowa tablica" Carli Montero to trochę "Kod Leonarda da Vinci" w wersji kobiecej.

Mogłoby się wydawać, że żyjemy w czasach rozumu, gdy dzięki nauce świat ma przed nami coraz mniej tajemnic. Ale wystarczy rozejrzeć się dokoła, by przekonać się, że jedynie stare przesądy zostały zastąpione nowymi.

Nie wszystkie książki noblistów muszą być wybitne, choć tego chcielibyśmy się po nich spodziewać. Wydany właśnie zbiór opowiadań Doris Lessing "Dwie kobiety" dowodzi, że i wśród krótkich form brytyjskiej pisarki znajdują się perełki i rzeczy zdecydowanie słabsze.

Największą wartością "Ostatnich świadków" są bohaterowie. Aleksijewicz potrafi szukać i słuchać, pisarce udało się dotrzeć do niezwykłych postaci i skłonić swoich rozmówców do szczerej, głębokiej opowieści.

Schwarzenegger pozuje w swoich wspomnieniach na faceta do bólu szczerego, bowiem bez skrępowania pisze o świństwach, które nawywijał kolegom po fachu, o swoim parciu na szkło i interesowności, ale wszystkie przewinienia tuszuje urokiem osobistym.

W impresyjnych reportażach Andrzej Muszyński udowadnia, że Południe nie jest tylko kategorią topograficzną, lecz stanem umysłu obcym mieszkańcom Północy.

Czy krytyk i redaktor może zostać dobrym pisarzem? Zgodnie ze stereotypem – raczej nie, bo przecież nie zostałby krytykiem i redaktorem, gdyby rzeczywiście umiał pisać. Życie jest jednak bardziej skomplikowane, co widać choćby na przykładzie Jana Arnalda.

Znakomity „Zając o bursztynowych oczach” Edmunda de Waala to tylko pozornie jeszcze jedna dokumentalna saga rodzinna.

Henning Mankell jest świetnym pisarzem, ale nawet jemu muszą zdarzyć się potknięcia. „Mózg Kennedy’ego”, choć zapowiada się świetnie, to spore rozczarowanie.  A szlachetne intencje, jakie przyświecały szwedzkiemu autorowi, w tym wypadku nie wystarczają.