Korzycki

Donald Trump od chwili pojawienia się w polityce kokietował religijny elektorat, chociaż jego życie osobiste mało ma wspólnego z chrześcijańskimi wartościami. W apogeum poprzedniej kampanii oświadczył, że jest lojalnym członkiem Kościoła prezbiteriańskiego, regularnie uczęszcza na niedzielne nabożeństwa, a poza tym kolekcjonuje stare wydania Pisma Świętego.

Sztaby urzędującego republikańskiego prezydenta Donalda Trumpa i jego demokratycznego rywala Joego Bidena oskarżają się nawzajem o podsycanie napięcia, po tym jak w weekend w starciach uczestników protestów życie straciła jedna osoba. Prawica straszy, że jeżeli ten drugi wygra, to ulice spłyną krwią. Lewica tymczasem mówi: To, co się dzieje, to jest Ameryka z wizji Trumpa.

Kilkanaście dni temu media obiegła wiadomość, że patron Leszka Balcerowicza prof. Jeffrey Sachs poparł w amerykańskich wyborach prezydenckich senatora Berniego Sandersa, lidera lewicowej rewolty, który sam siebie nazywa socjaldemokratą w skandynawskim stylu. W Polsce zdziwieniu nie było niemal końca, ale to dowodzi tylko tego, jak daleko jesteśmy od amerykańskiej debaty. Przegapiliśmy moment, kiedy ludzie o poglądach Balcerowicza przestali stanowić jej gravitas.

Obserwatorzy amerykańskiej polityki zastanawiają się, czy sytuacja Donalda Trumpa bardziej przypomina 1974 r., kiedy w obliczu impeachmentu stanął Richard Nixon, czy 1998 r., gdy przeprowadzono procedurę wobec Billa Clintona.

Impeachment, czyli wywodząca się z brytyjskiej tradycji procedura usunięcia z urzędu, jest dziś słowem odmienianym przez wszystkie przypadki. Pozwalają na to realia epoki mediów społecznościowych. Szafuje się nim z taką dezynwolturą, że można odnieść wrażenie, iż Donald Trump już się żegna z urzędem. To nie takie proste.