biznes

Miesiąc temu posłowie postulowali wprowadzenie niemal całkowitego zakazu występowania dzieci w reklamach. Rozmowy na ten temat ustały, ale problem nie został rozwiązany. Tymczasem prawnicy twierdzą, że obowiązujące uregulowania wystarczająco chronią interesy najmłodszych.

Ta technika promocji wygląda niewinnie, bo bazuje na zasadach gier planszowych czy komputerowych. Jednak niech każdy, kto nie rozumie jej reguł, ma się na baczności.

Liberalizm nie ma ostatnio dobrej prasy. Co rusz składany jest do grobu, a jego dawni zwolennicy biją się w piersi, przyznając się do głupoty i ślepoty. Trend ten dotyka głównie liberalizmu ekonomicznego, ale coraz częściej słychać wołanie, że niepotrzebna nam jest „demokracja liberalna”, gdyż wartością prawdziwą jest „demokracja bezprzymiotnikowa”. Liberalne idee rządów prawa i praw jednostki, zdaje się, nie zakorzeniły się u nas zbyt dobrze, skoro już po 27 latach uwierają nas i stoją na drodze do ustanowienia „prawdziwej demokracji”. Zanim jednak pożegnamy ten „straszny liberalizm”, zastanówmy się, co tak właściwie odrzucamy.

Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym przewiduje, że spółka może być reprezentowana przez jednego prokurenta z jednoczesnym zastrzeżeniem, że może on działać tylko łącznie z członkiem zarządu. A mówiąc bardziej precyzyjnie: nawet gdy taki wpis się w KRS znajduje, nie powinien on wywoływać żadnych skutków prawnych.

Wolnorynkowcy przyklaskujący Brexitowi powołują się na narodową suwerenność w decydowaniu o gospodarce. Tyle że ta ma więcej wspólnego z nacjonalizmem niż z wolnym rynkiem. Lawrence Reed, jeden ze znanych amerykańskich popularyzatorów kapitalizmu, przed brytyjskim referendum zalał swoją facebookową tablicę probrexitową propagandą.