Aby pracodawca mógł nakazać jej wykonywanie, pracownik musi złożyć oświadczenie, że posiada odpowiednie warunki lokalowe i techniczne. Jeśli tego nie zrobi, nie można go do tego zmusić.
Przepisy wprowadzające do ustawy z 26 czerwca 1974 r. ‒ Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1510; ost.zm. Dz.U. z 2023 r. poz. 240; dalej: k.p.) zasady świadczenia pracy zdalnej, które weszły w życie 7 kwietnia 2023 r., zastąpiły dotychczasowe regulacje specustawy covidowej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095; ost.zm. Dz.U. z 2023 r. poz. 240). Specustawa jako pierwsza wprost przewidziała możliwość wydania przez pracodawcę wiążącego polecenia pracownikowi świadczenia pracy z innego miejsca – w szczególności z jego miejsca zamieszkania. Nowe przepisy również taką możliwość przewidują, ale z istotną zmianą, która powoduje, że pracownik, który nie będzie chciał pracować zdalnie, może takie polecenie zablokować.
Co się zmieniło
Zgodnie z obowiązującym dotychczas art. 3 ust. 1 specustawy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie trzech miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca mógł polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania. Możliwość wydania takiego polecenia była uwarunkowana posiadaniem przez pracownika umiejętności i możliwości technicznych oraz lokalowych do wykonywania takiej pracy. Nie było wymagane natomiast wprost, by pracownik składał oświadczenie w tym przedmiocie.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.