Osoby młode oraz pracownicy bez kwalifikacji zawodowych poszukiwanych przez pracodawców to dwie grupy pracowników, którzy zazwyczaj najsilniej odczuwają skutki spowolnienia rozwoju gospodarki. W czasie ostatniego kryzysu w krajach UE stopa bezrobocia osób do 25. roku życia wzrosła przeciętnie o ponad 5 proc., dwukrotnie więcej niż w całej populacji.
Doświadczenia międzynarodowe wskazują, że w krajach z elastycznymi rynkami pracy przeciętny czas potrzebny absolwentom na podjęcie pracy jest istotnie niższy niż w krajach, w których restrykcyjne prawo pracy, wysokie opodatkowanie pracy lub wysoka płaca minimalna zniechęcają pracodawców do zwiększania zatrudnienia. Pod koniec lat 90. w Irlandii i Danii absolwenci podejmowali pierwszą pracę przeciętnie po nieco ponad roku od ukończenia szkoły, z kolei we Włoszech i Hiszpanii, cechujących się sztywnymi regulacjami rynku pracy, okres ten trwał odpowiednio 2 i 3 lata. Im szybciej absolwenci podejmują pracę, tym także szybciej zaczynają zdobywać doświadczenie zawodowe, które zwiększa ich wydajność pracy i pozwala osiągać wysokie dochody. Wynagrodzenia osób, które doświadczyły długotrwałego bezrobocia na starcie swojej kariery zawodowej, są od 10 do nawet 20 proc. niższe niż absolwentów, którzy od razu podjęli pracę zawodową.
O szansach młodych na rynku pracy decyduje też jakość kształcenia zawodowego. Jego poprawa jest niezwykle istotna dla obniżenia bezrobocia młodych, ale – jak pokazuje praktyka – może ona jedynie złagodzić negatywny wpływ szkodliwych regulacji na tworzenie nowych miejsc pracy. Rozwiązaniem nie jest także zwiększenie wydatków publicznych na aktywne formy zwalczania bezrobocia (np. szkolenia, staże), bo prawdziwą przyczyną nieodpowiednich kwalifikacji osób w wieku produkcyjnym jest zły system kształcenia zawodowego, szczególnie na poziomie średnim.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.