Prywatne ubezpieczenia zdrowotne nie odgrywają znaczącej roli w finansowaniu ochrony zdrowia w krajach Unii Europejskiej. Dlatego należy stworzyć dodatkowe mechanizmy, które zachęcą do jej wykupienia.
W latach 1996–2006 udział finansowania świadczeń zdrowotnych za pomocą prywatnych ubezpieczeń wzrósł w 2/3 krajów UE, a spadł w pozostałych – w największym zakresie w Holandii (wskutek włączenia prywatnych ubezpieczalni do sektora publicznego), oraz w Wielkiej Brytanii (w wyniku poprawy dostępu i jakości świadczeń w narodowej służbie zdrowia).
Dodatkowo z polisą
Na rynkach krajów UE funkcjonuje kilka rodzajów dobrowolnych ubezpieczeń. W Wielkiej Brytanii pacjenci mogą wykupić tzw. ubezpieczenia suplementarne (dublujące ubezpieczenie publiczne), we Francji, Belgii czy Słowenii – ubezpieczenia komplementarne oraz uzupełniające, których wykupienie gwarantuje pokrycie części kosztów świadczeń. W Niemczech funkcjonuje system ubezpieczeń substytucyjnych, które jest skierowane do osób nieobjętych ubezpieczeniem publicznym. Zwykle w krajach, gdzie ubezpieczenia mają charakter suplementarny, odsetek populacji korzystający z tej rynkowej oferty jest ograniczony i lokuje się poniżej 10 proc. Najszerszą obecność ubezpieczeń prywatnych obserwuje się w krajach, w których publiczny płatnik nie pokrywa całości kosztów świadczeń, a sam mechanizm finansowania świadczeń polega na refundacji kosztów poniesionych przez pacjenta (np. Francja, Luksemburg). W tych krajach odsetek ubezpieczonych sięga pomiędzy 80 proc. a 90 proc.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.