Instytucje totalne to więzienia, szpitale psychiatryczne, koszary, obozy koncentracyjne. I polskie domy pomocy społecznej. Przejmują kontrolę nad podopiecznymi, a wcale nie gwarantują rzeczywistej pomocy.
Kilka tygodni temu reżyser Andrzej Saramonowicz udostępnił na Facebooku list swojego przyjaciela Witolda Jacórzyńskiego, antropologa od lat pracującego w Meksyku. „Millenium – ładny, z ogrodem, w stylu szlacheckiego dworku. Przed bramą kilkanaście porządnych samochodów należących do personelu. Wchodzę do środka. Duża sala z telewizorem przylegająca do kuchni. Pachnie żurkiem i moczem. Funkcjonariuszka w kitlu pokazuje mi pokój, gdzie leżysz. I te Twoje słowa, kiedy mnie dostrzegasz: »Boże, Boże, Boże...«. Poznałaś mnie. Tak, jestem, ale Ciebie już prawie nie ma. Umierasz. Całuję Twoje ciepłe czoło. Do pokoju wchodzi posuwistym krokiem współlokatorka, pani Gienia. Ciągnie po podłodze cewnik. »Proszę pana, proszę pana, niech mnie pan weźmie« – szepcze”. List naukowca to wstrząsająca opowieść o sześciu dniach umierania jego matki. O próbach odseparowania go od niej przez pracowników ośrodka, bo nie jest uwzględniony w umowie jako gość podopiecznej; bo złamał regulamin i dał pensjonariuszom papierosy; bo chciał z gasnącą matką zostać po godzinach odwiedzin.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.