Pobyt w sanatorium poniżej 24 godzin bez opłaty uzdrowiskowej

Spór sprowadzał się do wykładni art. 17 ust. 1a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że opłata uzdrowiskowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach.

Sąd zgodził się z organem podatkowym, że pojęcie „dzień” należy interpretować jako dzień kalendarzowy, czyli dzień liczony od północy do północy. A zatem rozpoczyna się on o godz. 0.00 i kończy o godz. 24.00. Zdaniem sądu, o takim rozumieniu pojęcia przesądza wykładnia literalna, systemowa zewnętrzna i celowościowa. Znaczenie tego pojęcia w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest jednak inne niż w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem w tej pierwszej ustawie, która określa zasady poboru opłaty uzdrowiskowej, nie chodzi o kolejne następujące po sobie 24 godziny. WSA dodał, że pojęcia doby i dnia kalendarzowego nie są tożsame. Zdaniem sądu nie można też przyjąć, że dzień oznacza dobę liczoną od dnia przybycia do uzdrowiska i kolejnych dób liczonych w następstwie godziny przyjazdu do uzdrowiska, a więc np. gdy przyjazd następuje o godz. 11.00, a wyjazd następnego dnia o godz. 11.00.