Rybiński: Jak zostać bogatym człowiekiem

Skoro już wiemy, jaka jest definicja bogatego człowieka, to zastanówmy się, jak można nim zostać. Posłużmy się przykładem rodzin Zająców i Kupieckich. Michał Zając, głowa rodziny, pracuje na etacie i zarabia średnią krajową, a jego żona Ewa zarabia 3000 zł. Według Biuletynu Statystycznego GUS w listopadzie 2013 r. przeciętne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw wynosiło prawie 3900 zł. Michał Zając ma 35 lat, Ewa – 30 lat, mają jedno dziecko na utrzymaniu. Miesięcznie zarabiają około 6900 zł brutto, po zapłaceniu zaliczki na podatek dochodowy zostaje im około 5600 zł. Miesięczne koszty utrzymania rodziny wynoszą 4000 zł (w tym rata 30-letniego kredytu za małe mieszkanko), a 600 zł muszą odłożyć na duże jednorazowe wydatki, jak wakacje, wyprawka szkolna, ubrania dla dziecka i tym podobne. Zatem rodzinie Zająców udaje się odłożyć 1000 zł miesięcznie. W ciągu roku daje to 12 tys. zł. Po 35 latach, gdy będą przechodzić na emeryturę, uzbiera im się 420 tys. Załóżmy, że w ciągu tych 35 lat szczęśliwie inwestowali swoje oszczędności i podwoili te kwotę do 840 tys. zł. Oczywiście nie wiemy, jaki będzie kurs dolara do złotego za 35 lat, ba, nie wiemy nawet, czy złoty będzie istniał jako waluta. Ale przeliczając po kursie 3 zł za dolara, otrzymamy kwotę 280 tys. dolarów. Jeżeli założymy, że inflacja przez te 35 lat była zerowa, zatem nie rosły ani ceny, ani płace, to rodzina Zająców w momencie przechodzenia na emeryturę będzie dysponować zaledwie jedną czwartą tego, co pozwala zakwalifikować się do grupy ludzi bogatych. Jaki z tego płynie wniosek? Gdy zarabia się średnią krajową na etacie, to nawet gdy szczęśliwie inwestuje się oszczędności, człowiek nie stanie się zamożny nawet u schyłku swojego życia.