Rafał Woś

Geopolityka zaczyna się od mapy, a kończy na Szekspirze. Reszta – zdaniem Roberta Kaplana – nie jest szczególnie istotna.

Pracowałem kiedyś z bardzo charyzmatycznym człowiekiem, który potrafił bardzo długo (i ciekawie!) opowiadać na przeróżne tematy – od hodowli rybek po rynki walutowe. Zawsze na wszystkich krzyczał, że nie robią notatek. Wtedy mnie to śmieszyło. Teraz go rozumiem.

Genialna bułgarska diwa z doktoratem, ubrana w czerwoną suknię wieczorową, obiecuje krociowe zyski. Jej fani zebrani w hali widowiskowej Wembley (obok legendarnego stadionu piłkarskiego) są w ekstazie. Kilka lat – i kilka miliardów dolarów – później genialnej bułgarskiej diwy poszukają FBI, Interpol i niemiecki BKA. Bezskutecznie.

Po paru latach przerwy futurologia ponownie stała się modna. Trwa właśnie szał na sztuczną inteligencję zaklętą w ChatGPT (i jemu podobne programy). Ale to minie. Pozostaną z nami jednak dalece poważniejsze pytania związane z rozwojem nauki. 

Żołnierzy idących spod Lenino na Berlin za komuny uważano za jedynie słusznych bohaterów II wojny światowej. Po 1989 r. wahadło wychyliło się w drugą stronę. Piotr Korczyński próbuje przywrócić rzeczom właściwą miarę.

Wydaje mi się, że przez kilka naście lat recenzowania w tym miejscu książek ekonomiczno-biznesowych przez moje ręce przeszło przynajmniej kilkanaście poradników spod znaku „jak zdobyć finansową niezależność?”. Za każdym razem, gdy widzę taką nowość, nasuwa mi się nieznośne pytanie, od którego nie potrafię uciec. Brzmi ono: dlaczego? 

Są tacy autorzy, o których wiadomo, że mają grono oddanych czytelników, a mimo braku jakichś wyraźnych przeszkód jakoś nam z nimi nie po drodze. Otóż ja mam tak z prof. Andrzejem Nowakiem. Postanowiłem jednak ten mój czytelniczy imposybilizm przełamać.

Podobno, aby opanować język angielski w stopniu doskonałym, trzeba poznać 12 tys. słów. Jednak już 4 tys. wyrażeń wystarczy do tego, by móc zrobić po angielsku wszystko, co potrzebne w normalnym życiu.

Jest typ książek, które można określić słowem „cegły”. I nie piszę tego prześmiewczo. Bo cegły mają wiele zalet. Najważniejsza z nich jest taka, że są grube. Sześćset albo siedemset stron. Jest co wziąć do ręki. Albo co poprzewijać na ekranie. Gruba książka jest też jak pewnego rodzaju obietnica: daje nadzieję na wyczerpujące ujęcie tematu. Na to, że zaproponuje nam pewien sposób spojrzenia na świat. Przyjmiemy go albo odrzucimy. Nieważne. Ważne, że dostaniemy możliwość wyboru. Z cegłą jest też tak, że można się z nią dłużej przyjaźnić. Nie przemknie szybko, by zaraz popaść w zapomnienie. Cegła spocznie obok nas na dłużej. Może nawet pozwoli się sobą znudzić. W świecie szybkości i nadmiaru wyboru to ważne cechy pozwalające się wyróżnić. I jeszcze jeden powód. Mam wrażenie, że jest w wielu z nas (czytelników) potrzeba odkrycia mistrzów w starym stylu. Intelektualistów, którzy zaproponują szerokie ujęcie tematu. Którzy mówią: „Świat jest skomplikowany. Ale nie bójcie się, ja wam pomogę. Poprowadzę. Posłużę radą. Wskażę kierunek”.