Prof. Krzysztof Rybiński

W zeszłym tygodniu byłem w Liszboa, jak Portugalczycy mówią na swoją stolicę. Miałem prezentację na temat perspektyw strefy euro oraz wpływu nadchodzącego Eurogedonu na gospodarki Europy Środkowo-Wschodniej i Polski. Postanowiłem wykorzystać okazję i zostaliśmy z żoną na kilka dni, żeby zwiedzić Lizbonę i pojechać do Sintry.

Muszę niestety stwierdzić, że tzw. elity polityczne, które sprawują rządy w strefie euro, niezależnie, czy robią to z woli wyborców, czy też zostały przywiezione w bankierskich teczkach, są nie najwyższej próby.

Jak powszechnie wiadomo, nadzieja jest matką wielu synów – wynalazków – i jednej córki – głupoty. W poniedziałek po wyborach we Francji nadzieja urodziła córkę.

Koniec kryzysu widać już na horyzoncie, taką diagnozę i dziś stawiają przedstawiciele jedynie słusznej linii myślenia. Zakłada ona, że zwykłym zjadaczom chleba z mrożonego ciasta trzeba wygłaszać w telewizorze takie optymistyczne teksty, jak kiedyś towarzysze z POP-ów, a wtedy ci zjadacze będą dalej brać kredyty i kupować, domy, samochody, ubrania, wycieczki. I gospodarka będzie się kręcić przez jakiś czas jeszcze. Tak jak kręcił się system komunistyczny. Do czasu.

Wybierzmy się w podróż w czasie. Jest grudzień 2012 roku, w Warszawie zalega dwumetrowa warstwa śniegu, drogowcy i kolejarze po raz kolejny dali się zaskoczyć zimie. Do Zalesia Górnego wraca się z centrum trzy godziny, pociąg z Warszawy do Gdańska jechał trzy dni. Podróżni mają dużo czasu, żeby zastanowić się nad tym, jaki był rok 2012.

Zbliżają się dni, które zdecydują o przyszłości finansowej infrastruktury świata. 8 grudnia odbędzie się posiedzenie Rady EBC, na którym mają zostać obniżone stopy procentowe i odpalona bazooka z pieniędzmi, a na 9 grudnia zwołano Radę Unii Europejskiej, która ma określić nową architekturę zarządczą strefy euro.

Miesiąc temu zespół badawczy, którego prace koordynowałem, opracował raport o innowacyjności polskiej gospodarki pod tytułem „Go Global!”. Raport wzbudził sporo kontrowersji i zapoczątkował dyskusje w wielu środowiskach - pisze Krzysztof Rybiński

Przywódcy unijni to zazwyczaj mądrzy ludzie. Dlaczego zatem robią takie głupstwa? Chodzi o sposób, w jaki ratuje się Grecję, Irlandię i Portugalię.

W zeszłym tygodniu byłem w Krakowie. Gdy już wsiadałem do pociągu powrotnego do Warszawy, jeden z uczestników spotkania, które się właśnie zakończyło, dogonił mnie na peronie i zadał trudne pytanie: dlaczego kierowca autobusu w Berlinie zarabia kilkakrotnie więcej niż kierowca autobusu w Warszawie? I od razu dodał, żebym mu nie próbował wciskać ekonomicznego kitu o różnicy w wydajności pracy, bo wydajność jest zbliżona, obaj przewożą podobną liczbę pasażerów w ciągu dnia. To dlaczego jeden zarabia dużo, a drugi mało?