Artykuły autora

Gherghina, obywatel Rumunii, uległ wypadkowi podczas pierwszego roku studiów na Uniwersytecie w Pitesti. Został sparaliżowany i początkowo musiał korzystać z wózka. Dopiero w 2007 r., gdy jego stan się polepszył, zaczął poruszać się o kulach na płaskich powierzchniach.

W okresie od 1980 do 1991 r. pan Soro, obywatel Estonii, pracował jako kierowca w Komitecie Bezpieczeństwa Państwowego ZSSR (KGB). W lutym 2004 r. estońskie Ministerstwo Bezpieczeństwa zawiadomiło go, że informacje o jego dawnym zatrudnieniu zostaną opublikowane w dodatku do Biuletynu Informacji Publicznej.

Portugalczyk Jose Pardal w 1997 r. uległ wypadkowi samochodowemu. W trakcie jazdy był pasażerem, ale samochód, który uległ kolizji, był jego własnością. Polisa Pardala pokryła część kosztów leczenia (w tym hospitalizacji) do 1998 r. Po tym okresie spółka ubezpieczeniowa odmówiła dalszych wypłat, argumentując, że poszkodowany wydobrzał oraz że uznano jego częściową niepełnosprawność.

Trzej Litwini zmuszeni byli aż dwukrotnie wystąpić do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, ponieważ ich państwo nie wywiązało się z zobowiązań wynikających ze strasburskiego orzeczenia.

W polskim parlamencie nadal nie została podjęta decyzja o uregulowaniu sytuacji prawnej par jednopłciowych. Wyrok ETPC z 21 lipca 2015 r. w sprawie Oliari i inni przeciwko Włochom (skarga nr 18766/11) otwiera drogę dla par homoseksualnych z naszego kraju szukających ochrony.

Adwokat Daniel François został wezwany do komisariatu w celu udzielenia pomocy prawnej nieletniemu zatrzymanemu w areszcie. Klient poinformował go, że był bity przez policjantów, o czym miały świadczyć ślady na twarzy.

R.S., obywatel Polski mieszkający w Zurychu, poślubił M.S. We wrześniu 2008 r. kobieta zwróciła się do sądu o rozwód oraz przyznanie jej praw rodzicielskich na czas trwania postępowania. Zapowiedziała też, że w czasie swoich wakacji od 4 do 28 października będzie przebywać w Krakowie. R.S. wyraził zaś zgodę na podróż.

Andrzejowi Koroszence, Rosjaninowi, który od 1995 r. czekał na wykonanie wyroku śmierci, w 1999 r. zamieniono karę na dożywocie. Po umieszczeniu w kolonii karnej w regionie Perm mężczyzna przez kolejne 10 lat był poddany wyjątkowo restrykcyjnemu reżimowi. Rodzina mogła go odwiedzać co pół roku, a trwające maksymalnie 4 godziny spotkania odbywały się w obecności strażników, komunikację utrudniały też szyby i metalowe pręty wyłączające jakikolwiek kontakt fizyczny.