Jan Wróbel

Koronawirus pośpiesznie i chaotycznie reformuje polską oświatę. Wiosną pandemia zamknęła szkoły, zaś uczniów wraz z rodzicami zamknęła w areszcie domowo-komputerowym. Potem została odwołana przez najwyższe czynniki państwowe, by następnie wrócić i zaskoczyć.

Sam się dziwię, że to piszę, ale „zdobywanie” kościołów i obrażanie wiernych podczas nabożeństw było uderzeniem celnym. Odpychającym, lecz skutecznym.

Wiosną i latem 1968 r. doszło do gwałtownych protestów, szczególnie w środowiskach studenckich i młodzieżowych wielu państw Europy Zachodniej i USA. Ich wspólnym rysem był sprzeciw wobec stabilizacji oraz starości (!). Młodzież Zachodu wystąpiła przeciwko: „nierozliczaniu zbrodni” (nazizmu i kapitalizmu), „mieszczańskiej kołtunerii”, „przesądom rodzinnym i seksualnym”, „hipokryzji czy „imperializmowi”.

Mateusz Morawiecki zapowiadający w Dzień Nauczyciela projekt, patriotycznej oczywiście, ofensywy w szkołach przekroczył granicę absurdu. Patriotyzm jest w porządku, a Polskę zdaje mi się Morawiecki i Wróbel podobnie kochają. Ale…

Część mediów sporo miejsca poświęciła głosowaniu w sejmowej komisji – w jego wyniku art. 257 kodeksu karnego miałby treść bardziej „LGBT”. Cóż, „za” głosowali m.in. reprezentanci PiS.