Jan Wróbel

Kiedy Państwo wezmą się do lektury tej refleksji nad stanem umiłowanej ojczyzny, powinienem się pakować, aby wystąpić przed publiką na Campus Polska. Sądząc z tego, o czym czytam w internecie (niech nie myślą Państwo, że przedstawiciel prezydenta Warszawy, który wystosował zaproszenie, napisał potem, że jednak nie; jak tu potem walczyć z opinią, że warszawiacy to aroganci), mogę zostać w domu. Spółka „Razem Trzaskowski @ Sini” załatwiła mi spokojny weekend.

Współczuję nieco znajomym, którzy przyszłość kraju wiążą z dalszymi rządami PiS. Mają dobre powody – bo PiS walczy o większą suwerenność Polski wobec Brukseli i Berlina, bo buduje nadwiślańskie czebole, bo ktoś się wreszcie zabrał za „kastę” itd. Ale jednocześnie muszą obżerać się cytryną za każdym razem, kiedy prezes Kaczyński np. określa opozycję mianem „potężnego obozu zdrady narodowej”. Jedzą, krztuszą się, kwas łykają, ale cicho sza! Ani słowa krytyki! Przez to łykanie wszystkich ekscesów kierownictwa partyjno-rządowego PiS stał się siłą groźną dla polskiej wolności – tylko kto ma mu o tym powiedzieć, skoro swoi milczą, a głosy obcych to element strategii „obozu zdrady”?