Karolina Lewestam

Rozprzężenie, a jednak wojna. Jak jest naprawdę? Ogromna część naszych konfliktów to zwykła demokratyczna jatka, wpisana w ten jakże piękny i frustrujący system. Wojna czasem bywa. Natomiast nasza opowieść o niej trzyma się metafory wojny jak pijany płotu, niezależnie, czy akurat grzmią armaty, czy trwa wesoły piknik.

"Musimy porozmawiać o toksycznej męskości w Ameryce” – pisze w mediach społecznościowych amerykańska aktywistka w reakcji na masowy mord w Las Vegas. „O sprawie kontroli posiadania broni porozmawiamy, jak minie trochę czasu” – skomentował wydarzenie prezydent Donald Trump. „Za wcześnie, by rozmawiać o regulacjach” – powiedziała rzeczniczka Białego Domu Sarah Huckabee Sanders, sugerując, że owa rozmowa odbędzie się, ale później. „To właśnie teraz jest właściwy czas, żeby rozmawiać o regulacjach” – głosi polemizujący z nią nagłówek w „Los Angeles Times”. Teraz, później, dziś, jutro; każdy ma swoją wizję miejsca i czasu, ale wszyscy wiedzą, co trzeba zrobić a propos dostępności i kulturowego znaczenia broni w Ameryce: trzeba o tym porozmawiać.

 Słuchać się tego, proszę państwa, nie da. Intelektualna waga owych argumentów jest ujemna, rozumowanie nie dość, że samo w sobie błędne, to jeszcze na błędnych założeniach oparte, a więc przeklęte zanim się w ogóle rozpoczęło; ich siła wyłącznie retoryczna, ich celem nie przekonanie, ale wywołanie emocji, a przede wszystkim wysłanie sygnału swojej własnej grupie, że się z nimi argumentujący zgadza, że ich, tylko ich popiera, że oni są jego ziomkami po wsze czasy, a cała reszta jest zła i głupia.

Dając uczniom kulturowy kanon, dajemy im wybór: idź z nami albo przeciw nam. A jeśli nie damy im niczego, to po prostu nie pójdą nigdzie

Dając uczniom kulturowy kanon, dajemy im wybór: idź z nami albo przeciw nam. A jeśli nie damy im niczego, to po prostu nie pójdą nigdzie

Mój syn jest człowiekiem, który sięga mi do pasa, ale już potrafi zdobyć wiedzę na każdy temat. Dziś na przykład wrócił ze szkoły nastawiony zadaniowo: pani od matematyki kazała mu się dowiedzieć, jak nazywa się największa liczba. „Nie, nie mów mi! – krzyknął, wykonując rękami ruch w stylu „a kysz” (uff, pomyślałam, bo nie miałam pojęcia). – Chcę to zrobić sam!”.