„Papryczka”: Umęczona Afryka w krzywym zwierciadle

To w sumie dziwne, że słowo „anomia” nigdy nie zrobiło takiej kariery jak np. wywiedziony z psychoanalizy termin „kompleks” – mało jest bowiem w ponadstuletnim dorobku socjologii pojęć trafniejszych. Wprowadzona do socjologicznego słownika przez Émile’a Durkheima jeszcze w XIX wieku anomia odnosi się do sytuacji, w której świat społeczny wyskakuje z utartych kolein, dotychczasowe reguły i normy tracą rację bytu, a nowe się jeszcze w pełni nie ukształtowały, nie mają szans się ukształtować albo stoją w dramatycznej sprzeczności z dawnymi strategiami życia. Z punktu widzenia jednostki anomia objawia się, mówiąc najogólniej, w poczuciu zagubienia, rozpadu, bezcelowości, bezradności, bezsensu istnienia.