Z orzecznictwa wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być wydana inwestorowi, jeśli nieruchomość, na której ma zostać zrealizowana inwestycja, nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej
Uznanie nieruchomości za zdatną na cele budowlane stanowi – zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2) ustawy z 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane – warunek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymaga to, by oprócz położenia jej w obszarze terenów budowlanych, miała ona zapewnione dojście i dojazd do drogi publicznej. To ostatnie jest zgodne z par. 14 ust. 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przewidującym, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej.
Nie wystarczy stwierdzenie
Z praktycznego punktu widzenia trudno nie uznać tego za słuszne. Właściwy sposób użytkowania obiektu budowlanego, niezależnie od jego charakteru, nie jest możliwy bez istnienia szlaków komunikacyjnych pozwalających na swobodny dostęp do nieruchomości nie tylko pieszym, ale również pojazdom mechanicznym.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.