wiedżmin

Po 30 latach kapitalizmu w Polsce mamy na globalnej arenie gospodarczej tylko jednego czempiona – spółkę, która stworzyła grę „Wiedźmin”. Dlaczego akurat ta firma, ta branża i dlaczego tylko ona?

Za nami premiera najbardziej wyczekiwanego serialu ostatnich lat. Zyskaliśmy w końcu markę, która jest rozpoznawalna pod każdą szerokością geograficzną

2 października 2018 r. Zarząd spółki CD PROJEKT SA opublikował otrzymane wezwanie do zapłaty od pełnomocnika Andrzeja Sapkowskiego z tytułu dodatkowego wynagrodzenia w wysokości co najmniej 60 000 000 zł ponad zapisane w umowach o przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu, tj. powieści „Wiedźmin”.  W powyższym wezwaniu wskazano jako podstawę roszczeń art. 44 Ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym: „W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami nabywcy autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia przez sąd”.

 Informacja o żądaniach Andrzeja Sapkowskiego wobec CD Projekt wywołała ożywioną dyskusję wśród prawników na temat możliwości zastosowania tzw. klauzuli bestsellerowej. Ewentualny proces mógłby udzielić odpowiedzi na wiele pytań.

O tym czy Andrzej Sapkowski może żądać podwyższenia wynagrodzenia za prawa do "Wiedźmina" z Januszem Piotrem Kolczyńskim, radcą prawnym z Kancelarii Radcowskiej C.R.O.P.A. rozmawia Sławomir Wikariak.

Amerykanie, którzy do niedawna serwowali naszym widzom tylko własne filmy i seriale, kręcą dla Polaków coraz więcej produkcji. Trwa boom, jakiego rynek dawno nie widział. Na razie tylko w telewizji

 Zapowiedź nakręcenia z Netflixem serialu podbiła giełdowe notowania Platige Image o 37 proc.

Twórca „Wiedźmina” Andrzej Sapkowski zostanie w październiku nagrodzony World Fantasy Award za całokształt twórczości. Dołączy do grona 63 uhonorowanych twórców, wśród których są m.in. Ursula K. Le Guin, Stephen King i Terry Pratchett - podaje Instytut Książki.

Seria rysowana przez Polcha według scenariuszy Macieja Parowskiego (pięć części to adaptacje opowiadań, jedna to całkowicie oryginalny pomysł) ma dziś urok reliktu z wczesnych lat 90., ale rozczarowaniem już bym jej nie nazwał.