lewestam

Jak skończy się ta pandemia, wszyscy będą gotowi na kolejną. Tymczasem następne zagrożenie nadejdzie z zupełnie innej strony.

Problem epidemii koronawirusa każe mi zadać pewne pytanie, a mianowicie: co to jest niewspółmierność? Niektórzy wciąż pamiętają ze szkoły podstawowej, że dwa odcinki nazywamy niewspółmiernymi, jeżeli nie istnieje taki trzeci, który w obu mieściłby się określoną ilość razy.

Najważniejszym czynnikiem, który prowadzi nas w krainę zaprzeczeń i pozoranctwa, jest coś, co napędza nasze działania w większości obszarów życia: lęk przed zmianą

Czego my, Polacy, pragniemy najbardziej? Polski od morza do morza? Polski białej i dla Polaków? Rozpięcia nas na krzyżu, byśmy znów stali się Chrystusem narodów? Demaskacji spisków i triumfu dobra nad złem? Krwawej zemsty na przeciwnikach politycznych?

Plac Wilsona w Warszawie to nie Praga-Północ ani nie Jelonki. Kto mieszka w okolicy, tego pewnie stać na lepszy sweter i kosmetyczkę. I podobno tam, przed stacją metra, stali panowie kandydujący do europarlamentu z listy PiS (Jacek Saryusz-Wolski, Konstanty Radziwiłł, Ryszard Czarnecki) i rozdawali ulotki.

Polak katolik miał się denerwować prowokacją Podleśnej, to i się denerwuje – dajcie mu się wykrzyczeć, byleby do tego nie mieszano państwa.

Poruszalni, czyli najważniejsza cecha w demokracji.

Przeczytam jeszcze trochę postbiedroniowej publicystyki, a pójdą mi synapsy, i to z hukiem. Eksplozja ta odbędzie się w proteście przeciwko marnowaniu nieprzyzwoitej ilości opiniotwórczej energii na sortowanie sceny politycznej za pomocą pojemników przysłanych dekady temu przez ciocię z Zachodu. Co mam na myśli?

13 stycznia, podczas finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Gdańsku, prezydent miasta Paweł Adamowicz został trzykrotnie ugodzony nożem. Mimo interwencji lekarzy ataku nie przeżył. Morderstwa dokonał karany 27-latek, zmagający się z problemami psychicznymi. Podczas zamachu wykrzykiwał hasła skierowane przeciw Platformie Obywatelskiej i władzy sądowniczej.

Wiecie, skąd się biorą wiedźmini, nieustraszeni pogromcy strzyg, kikimor i ghuli? Bywa, że ich szeregi są zasilane dzięki potężnemu prawu niespodzianki. Gdy jakiś wiedźmin uratuje komuś życie, lub jakoś inaczej się zasłuży, beneficjent czasem nieopatrznie go zapyta, czego sobie ów wiedźmin w zamian życzy. Wiedźmin taki wówczas może na przykład odpowiedzieć: „Dasz mi to, co już masz, a czego się nie spodziewasz”. Nieszczęśnik wraca potem do domu, a tu, powiedzmy, okazuje się, że żona w ciąży… no i wtedy takie dziecko, prastarym prawem niespodzianki, nie należy już do rodziców, ale do wiedźminów. Taki pech, takie przeznaczenie.

Nnieznaną wcześniej rolę w tej historii gra Facebook, niedostępny w dawnych inkarnacjach politycznych wojen instrument masowej inwigilacji. Gdyby nie portal społecznościowy, Cambridge Analytica nigdy nie zdołałaby stworzyć, jak mówi Wylie, „maszyny propagandowej na nieznaną skalę”.