KULTURA TEATR

Bartosz Szydłowski wykorzystuje „Misję” Rolanda Joffé jako punkt wyjścia do rozmowy o współczesnych Indianach: ludziach wykorzenionych, często agresywnych, niemal zawsze osamotnionych.

Wybór obsadowy wydawał się oczywisty. Która z dzisiejszych polskich aktorek może zagrać Kalinę Jędrusik? Katarzyna Figura oczywiście. Przecież i ona w swoim czasie zupełnie słusznie uchodziła za polski symbol seksu (ach, te role w „Pociągu do Hollywood” Piwowarskiego oraz „Kingsajzie” Machulskiego), ona też wydawała się rodzimą inkarnacją boskiej Marilyn, dla niej również polski artystyczny światek wydawał się zbyt ciasny.

„Życie jest piękne” Pawła Priażki w Studio zrealizowane w konwencji teatru dokumentalnego bardziej przypomina próbę czytaną niż pełne przedstawienie. Rzecz tylko dla wytrwałych.

Kiedy patrzyłem na Jacka Poniedziałka w monodramie „Wraki” w Teatrze WARSawy, od razu przypomniał mi się jego Krum w przedstawieniu Krzysztofa Warlikowskiego. Ta sama kamienna twarz i dezynwoltura, a pod spodem wulkan emocji.

Prapremierowe przedstawienie w warszawskim Teatrze Polskim nie uratowało „Karnawału” Sławomira Mrożka. Pozostanie on jedynie ciekawostką w dorobku pisarza.

"Romeo i Julia" w warszawskim Teatrze Powszechnym nie ma ani siły, ani sensu. Trudno dociec, po co właściwie ten spektakl powstał.

Warto poszukać „Kabaretu warszawskiego”, bo to najlepsze od lat przedstawienie Krzysztofa Warlikowskiego.

W przejmującej „Podróży zimowej” Maja Kleczewska zabiera nas do piekła, zderzając liryzm z okrucieństwem. Piękne, choć przerażające przedstawienie.

Paweł Szkotak ma swój sposób na Szekspira. Przed rokiem udowodnił to „Hamletem”, teraz „Otellem”.

Tadeusz Słobodzianek to autor przekorny. Dowodem wystawiany w Teatrze Dramatycznym „Młody Stalin”, burleska o tym, jak w dojrzewającym do męskości chłopaku rodził się potwór