ii wojna światowa

- Maria Dąbrowska zapisała, że czuć było atmosferę ekscytacji. Ludzie zdawali sobie sprawę, że nadchodzi przesilenie, może coś złego, ale z pewnością przygoda - mówi w rozmowie z DGP Marcin Wilk dziennikarz, publicysta, ostatnio ukazała się jego książka „Pokój z widokiem. Lato 1939”.

Szef MSZ Rosji Siergiej Ławrow, dyrektor wywiadu Siergiej Naryszkin oraz chargé d’affaires ambasady Niemiec otworzyli wczoraj w Moskwie wystawę poświęconą II wojnie światowej. To część kampanii usprawiedliwiania paktu Ribbentrop-Mołotow.

- 2 sierpnia 1943 r. był wielki upał. Prawie cała niemiecka załoga Treblinki poszła kąpać się do Bugu, bo rzeka jest bardzo blisko. W obozie zostało niewielu Niemców. I to był ten moment, kiedy postanowiono o rozpoczęciu powstania w obozie – mówia Ada„ Krysia” Willenberg.

W drugiej połowie lipca 1944 r. warszawiacy z radością obserwowali uciekających Niemców. Wyjeżdżali cywile: urzędnicy z rodzinami, rodziny oficerów, folksdojcze. Pakowali do przeładowanych wagonów dobytek, najczęściej zagrabiony. Jeszcze większą satysfakcję sprawiał widok niemieckich żołnierzy zmęczonych, brudnych, obdartych. Często rannych wieziono na wozach drabiniastych ciągnionych przez wychudzone szkapy. Nic nie zostało z tego zwycięskiego wojska w nienagannie odprasowanych mundurach i wyglancowanych butach, wkraczającego w październiku 1939 r. do Warszawy. Wierzono, że zbliża się dzień wyrównania rachunków. Zapłaty za uliczne egzekucje, Palmiry, getto, obozy koncentracyjne. Za śmierć, upokorzenie, wylane łzy, głód. Warszawa czekała i przygotowywała się do walki