Sebastian Kaleta

Nie opadł kurz po lipcowym szczycie Rady Europejskiej, która zajmowała się unijnym budżetem na lata 2021–2027 oraz dodatkowym, niwelującym negatywne skutki gospodarcze pandemii spowodowanej koronawirusem, a spór wokół wiązania tych budżetów z tzw. praworządnością rozgorzał na nowo, bez wątpienia ze zdwojoną siłą. Było to do przewidzenia, ponieważ niejasność rezultatów tego szczytu już kilka godzin po jego zakończeniu wywołała sprzeczne komunikaty.

Chociaż istnieją unormowania dotyczące przestrzegania zasad, na które umówili się członkowie UE w art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej – daje on wyłączną kompetencję Radzie Europejskiej do uznania jednomyślnie, że w danym państwie członkowskim doszło do poważnego i trwałego naruszenia wartości, o jakich mowa w art. 2 traktatu – Komisja Europejska, przewodniczący Rady Europejskiej Charles Michel wraz z częścią krajów starej Unii dążą do pozatraktatowej zmiany tej procedury, przenosząc je do kompetencji Komisji Europejskiej i zatwierdzenia przez Radę większością kwalifikowaną.