Małgorzata Raczkowska

Kupiłam już podręczniki dla dzieci. Na każdy komplet wydałam ponad 250 zł i niewiele pociesza mnie fakt, że w ubiegłym roku każdą rodzinę posiadającą dzieci w wieku szkolnym kosztowało to przeciętnie aż 382 zł – pisze pani Marta. – Ja zapłaciłam mniej, bo nauczona doświadczeniem nie kupiłam żadnych zbędnych dodatków, zeszytów ćwiczeń, suplementów – nic, co nie byłoby uzgodnione z nauczycielem. Ale i tak jestem rozżalona, bo dlaczego tylko pierwszaki mają korzystać z darmowych podręczników?

Pani Anna pojechała na przegląd samochodu w przeddzień końca terminu ważności poprzedniego. Okazało się, że auto ma niesprawne hamulce i trzeba wymienić klocki. Dostała zaświadczenie ze stacji diagnostycznej, że na przeglądzie zakwestionowano hamulce, ale że pojazd może się poruszać z prędkością 50 km/h, więc pojechała wprost do warsztatu. Naprawa skończyła się w sobotę. – Chciałam od razu wrócić na przegląd, ale mechanik powiedział, żebym wcześniej pojeździła trochę samochodem, bo hamulce muszą się ułożyć. Odłożyłam więc przegląd do poniedziałku, ale w tym czasie, układając hamulce, trafiłam na rutynową kontrolę, podczas której policjanci zabrali mi dowód rejestracyjny, twierdząc, że jest nieważny, bo nie ma przeglądu. – Po co mi zatem był dokument, który pozwalał jeździć z prędkością do 50 km/h? – pyta zdumiona czytelniczka. Policjanci twierdzili, że liczy się tylko stempel w dowodzie. Czy mieli rację?

Pani Katarzyna ma ponad 80 lat i dwie córki. Jest posiadaczką działki z niewielkim domkiem. Córki nie są zainteresowane wypoczywaniem na wsi, wolą spędzać urlopy za granicą, tym bardziej nie kwapią się do pracy nad utrzymaniem posiadłości w należytym porządku, a pani Katarzyna nie ma już na to siły. Sojusznika znalazła we wnuku Wojtku, który z zapałem zajmuje się działką, postanowiła więc podarować ją właśnie jemu. Kłopot w tym, że jej własność to 4/6, po jednej szóstej mają córki. Taki był wynik sprawy spadkowej po śmierci męża pani Katarzyny, ojca córek, dziadka wspomnianego wnuka. – Jak przeprowadzić przekazanie wnukowi posiadłości najprościej i najtaniej, gdy obie córki zgadzają się ze mną i też chcą oddać mu swoje udziały – zastanawia się kobieta.

Pan Franciszek ma 78 lat, niewielką emeryturę i zajmuje ogrzewane piecem małe 25-metrowe mieszkanie komunalne. – Przez ostatnich 10 lat przywoziłem sobie wózkiem z oddalonego o 2 km lasu gałęzie i tym sposobem ogrzewałem moje lokum. Niestety, wiek sprawił, że chory kręgosłup nie pozwala mi już na takie wysiłki. Dlatego w tym roku musiałem zakończyć moje wędrówki po opał. Wtedy zaczęły się kłopoty – pisze zgnębiony czytelnik.

Dziadek pani Anny przed II wojną światową był właścicielem nieruchomości położonej we Lwowie, na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pan Antoni – bo tak miał na imię – mieszkał we Lwowie od urodzenia, jednak na początku 1938 r. przeprowadził się do Warszawy w związku z otwarciem tam filii przedsiębiorstwa, w którym pracował. Kamienicy na Kresach Wschodnich nie sprzedał i wracał do niej w każdej wolnej chwili. 1 września 1939 r., gdy wybuchła wojna, mieszkał w Warszawie. Pani Anna zastanawia się, czy przysługuje jej jakakolwiek rekompensata za utraconą przez dziadka nieruchomość, a jeżeli tak, to w jaki sposób może ją uzyskać.

Pan Zygmunt jest po osiemdziesiątce. Trzyma się nieźle, czasem tylko czuje się nieco samotny. Kiedy więc zadzwoniła miła pani z zaproszeniem na bezpłatną prezentację, podczas której zostanie gruntownie przebadany przy użyciu nowoczesnych urządzeń diagnostycznych, dał się przekonać. A podczas spotkania podpisał kilkuletnią umowę na usługi medyczne. - Po paru miesiącach okazało się, że opłacanie abonamentu to dla mnie duże obciążenie finansowe. Chciałbym się wycofać z umowy, wystosowałem pismo z prośbą o jej rozwiązanie. Czy jest nadzieja na pozytywne zakończenie sprawy? - martwi się starszy pan.