Rafał Woś

Metale strategiczne stały się synonimem bajkowego Sezamu. Panuje przekonanie, że to właśnie w miedzi, kobalcie, neodymie czy lutecie kryją się nie tylko krociowe zyski dziś, lecz także klucz do panowania w przyszłości nad światem. Dobrze sobie na ten temat poczytać. Choć od razu muszę przestrzec, że nie płyną z tych lektur (zazwyczaj) wnioski budujące dla Zachodu. Nie inaczej jest z pracą ekonomistów z Centrum Badawczego im. Enrica Fermiego w Rzymie.

W literaturze ekonomicznej już niemal dekadę temu pojawiło się pojęcie netflixowego imperializmu. I wygląda na to, że trwa on sobie w najlepsze.

Wokół polityki klimatycznej zmienia się – nomen omen – klimat. I to na naszych oczach. Dobrze uchwycił to świeżutki raport zespołu analitycznego banku Pekao pod kierunkiem Ernesta Pytlarczyka. Fakty są takie, że w ciągu minionego roku trzej najwięksi gracze światowej gospodarki zmienili swoje zielone polityki w stopniu fundamentalnym.

Thomasa Piketty’ego przedstawiać pewnie nie trzeba. Z obowiązku powiedzmy tylko, że autor głośnego „Kapitału w XXI wieku” ma w Paryżu swoją szkołę ekonomiczną, często zabiera głos w europejskiej debacie, a jego kolejne badania zawsze odbijają się szerokim echem. Z tą – „Colonial extraction and unequal exchange have shaped two centuries of North-South inequality” – będzie pewnie podobnie.