Rafał Woś

Czy mniejsze i słabiej rozwinięte kraje powinny się trzymać własnej waluty? A może sposobem na sukces może być dla nich podczepienie się pod pieniądz dużego i bogatego sąsiada? To fundamentalne pytanie znamy z dzisiejszej Europy i euro. Waluty będącej specyficzną formą starej marki zachodnioniemieckiej rebrandowanej w pewnym momencie na pieniądz zjednoczonej Europy. Ale to pytanie najmocniej przebija się dziś w Ameryce Południowej, gdzie wiele rządów w minionym półwieczu na różne sposoby eksperymentowało z dolaryzacją swoich gospodarek.

Metale strategiczne stały się synonimem bajkowego Sezamu. Panuje przekonanie, że to właśnie w miedzi, kobalcie, neodymie czy lutecie kryją się nie tylko krociowe zyski dziś, lecz także klucz do panowania w przyszłości nad światem. Dobrze sobie na ten temat poczytać. Choć od razu muszę przestrzec, że nie płyną z tych lektur (zazwyczaj) wnioski budujące dla Zachodu. Nie inaczej jest z pracą ekonomistów z Centrum Badawczego im. Enrica Fermiego w Rzymie.

W literaturze ekonomicznej już niemal dekadę temu pojawiło się pojęcie netflixowego imperializmu. I wygląda na to, że trwa on sobie w najlepsze.

Wokół polityki klimatycznej zmienia się – nomen omen – klimat. I to na naszych oczach. Dobrze uchwycił to świeżutki raport zespołu analitycznego banku Pekao pod kierunkiem Ernesta Pytlarczyka. Fakty są takie, że w ciągu minionego roku trzej najwięksi gracze światowej gospodarki zmienili swoje zielone polityki w stopniu fundamentalnym.