Bartosz Draniewicz

Eksperci obawiają się, czy Wody Polskie zdążą na czas naliczyć nowe opłaty za korzystanie z wód. Muszą to uczynić w pierwszym kwartale przyszłego roku. A wciąż nie ma jeszcze odpowiedniego rozporządzenia. Nie wiadomo też, jak w pierwszych latach mierzona będzie wielkość poboru, która ma być podstawą naliczeń dokonywanych przez nowego gospodarza wód

Walka ze smogiem może przerodzić się w rzeź polskich producentów kotłów grzewczych. Nie wszystkich bowiem stać na inwestycje dostosowujące produkcję do nowych przepisów środowiskowych. Do tego istnieje ryzyko rozwoju szarej strefy

Walka ze smogiem może przerodzić się w rzeź polskich producentów kotłów grzewczych. Nie wszystkich bowiem stać na inwestycje dostosowujące produkcję do nowych przepisów środowiskowych. Do tego istnieje ryzyko rozwoju szarej strefy

Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa) obowiązuje już niemal 9 lat. Jednak z jej stosowaniem nadal są problemy. Na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych i poglądów doktryny można pokusić się o wskazanie typowych, częstych błędów przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także tych dotyczących raportów o oddziaływaniu przedsięwzięć na środowisko. Jest to o tyle istotne, że takie nieprawidłowości prowadzą do uchylania decyzji, a nawet do stwierdzania ich nieważności. To zaś komplikuje po stronie inwestora proces inwestycyjny, a po stronie organów pociąga za sobą koszty nie tylko pracownicze, ale szczególnie te związane z postępowaniami sądowymi. Poniżej pokazujemy te nieprawidłowości, z którymi można spotkać się najczęściej.

Rozbrojenie ekologicznej bomby kosztuje miliony złotych i potrafi rozsadzić budżet niejednej gminy. A organizatora nielegalnego wysypiska i tak na próżno później szukać, bo właścicielem firmy jest często słup. Samorządy mówią temu "dość" i chcą zmian przepisów, choć czasem same są winne

Nie wszystkie pozostałości produkcyjne muszą być w myśl prawa odpadami. Część z nich ma szansę być uznana za produkt uboczny. Takie zakwalifikowanie może być dla przedsiębiorcy atrakcyjne z prostego powodu: skoro produkt uboczny nie jest odpadem, to nie podlega rygorom szeroko pojętego prawa odpadowego. A to przekłada się na oszczędności, korzyści i generalnie większą wygodę, np. brak obowiązków sprawozdawczych i innych wynikających z przepisów środowiskowych. Aby jednak zakwalifikować pozostałości produkcyjne jako produkt uboczny, trzeba najpierw dokonać zgłoszenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce ich wytwarzania. Problem w tym, że powinny być przy tym spełnione określone w ustawie warunki. Jak się okazuje w praktyce, wykazanie przed organami administracji publicznej, że mamy do czynienia z produktem ubocznym, a nie odpadem, nie jest wcale zadaniem łatwym, nie tylko ze względu na brak rozporządzenia (które powinno zostać wydane na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy o odpadach), ale i z powodu wątpliwości interpretacyjnych, jakie niosą za sobą te relatywnie nowe przepisy. Jakie warunki trzeba spełnić, jak wygląda procedura i jak zwiększyć szansę na uznanie produktu za uboczny?