Dominika Bychawska-Siniarska

Europejski Trybunał Praw Człowieka niezwykle rzadko ma okazję orzekać o prawie do edukacji, zawartym w art. 2 protokołu 1 do konwencji. Jedną z głośniejszych z tej kategorii była sprawa Lautsi przeciwko Włochom dotycząca umieszczania krzyża w salach lekcyjnych w szkołach publicznych. Tym razem w wyroku z 23 lutego 2016 r. w sprawie Çam przeciwko Turcji trybunał wypowiedział się na temat dostępu osób niepełnosprawnych do szkolnictwa wyższego.

Utrzymywanie przez ponad cztery lata statusu więźnia niebezpiecznego nadanego osadzonemu wymaga bardzo dobrego uzasadnienia.

Vita Maria di Trizio, obywatelka Szwajcarii, pracowała jako sprzedawczyni. W 2002 r. musiała się zwolnić ze względu na bóle pleców. W październiku 2003 r. zwróciła się do zakładu ubezpieczeń osób niepełnosprawnych z wnioskiem o przyznanie renty inwalidzkiej.

W 2013 r. wyrok ETPC w sprawie Delfi przeciwko Estonii uznano za najgorsze orzeczenie roku. Wynikało z niego, że pośrednik, który prowadzi działalność gospodarczą i zarabia na publikacjach internetowych, ponosi odpowiedzialność za komentarze użytkowników.

Romeo Kalda jest obywatelem Estonii odbywającym karę dożywotniego pozbawienia wolności. W październiku 2007 r. władze więzienia w Tartu odmówiły mu dostępu do strony internetowej Rady Europy oraz do dwóch witryn narodowych: ministra sprawiedliwości i parlamentu. Więzień chciał na nie wejść, ponieważ zawierały informacje na temat wyroków ETPC, projekty ustaw oraz porady prawne.

Bogdan Barbulescu, obywatel Rumunii, był sprzedawcą w prywatnej firmie. Na prośbę pracodawcy utworzył konto na Yahoo i przez komunikator tekstowy odpowiadał na pytania klientów. W 2007 r. został zwolniony z powodu naruszenia regulaminu spółki. Pracodawca poinformował mężczyznę, że od 5 do 13 lipca jego korespondencja poddana była monitoringowi, a ten wykazał, że pracownik używał służbowego komunikatora do rozmów z bratem i z narzeczoną, z którymi poruszał m.in. tematy związane ze stanem zdrowia i życiem seksualnym.