Hubert Musiał

Na zamówionym przez władze belgijskiego miasteczka Diksmuide z okazji setnej rocznicy wybuchu I wojny światowej „Lamencie” nie ma niedopowiedzeń. Tu wszystko zostało wyłożone jak kawa na ławę. Jest zamawiający, wykonawca, zapłata i dzieło na temat

Marianne Faithfull powraca z nową płytą – „Give My Love to London” – jedną z najlepszych w swojej karierze. Przykuta na wiele miesięcy do łóżka po złamaniu kości krzyżowej zrobiła rachunek sumienia. Wyszło jej, że jej siłą napędową jest złość i że jako prawnuczka hrabiego Leopolda von Sacher-Masocha, ojca chrzestnego masochizmu, jest skazana na bycie dekadentką. I zaakceptowała to, bo z dekadencją zawsze było jej do twarzy.

Brytyjscy recenzenci piszą, że „Lullaby…” to prawdopodobnie najlepsza płyta, jaką kiedykolwiek nagrał człowiek. Ja może aż tak bym nie przesadzał, ale – fakt – słucham jej często. I zawsze w pozycji na kolanach.

Kto powiedział, że soul to jedyna prawdziwa muzyka duszy? W kwestiach muzycznego spirytualizmu, wymyślania własnych języków, a także wirtuozerii w grze na najcieńszych strunach ludzkiej duszy Lisa Gerrard nie ma sobie równych. Jej najnowsza płyta „Twilight Kingdom” nie pozostawia co do tego żadnych złudzeń.

Jeśli ktoś myślał, że Laura Mvula śpiewa staromodne piosenki z patynowo- patetycznym, akustycznym soundem, przed posłuchaniem jej najnowszego krążka powinien wziąć głęboki oddech. Choć wydawało się to niemożliwe, na płycie „At Abbey Road Studios” klasycznie wykształcona wokalistka z Birmingham jest jeszcze bardziej staromodna, patetyczna i ustrojona w brzmieniową patynę.

Dziesięć piosenek, napisanych i nagranych w dwa tygodnie, opisuje rozterki emigranta, który surowe piękno szkockich gór zamienił na piekło Miasta Aniołów.

Na „The Dancing Marquis” możemy usłyszeć Jarvisa Cockera z The Pulp, Carla Barata z The Libertines czy wiolonczelistę Martina McCarricka z Therapy?. Takie towarzystwo wybrał Almond na świadków swojego powrotu do popu. I wielkiej formy.