Jan Wróbel

Polska historia dwóch spraw nas nauczyła. Po pierwsze, że romantyzm jest zły. I po drugie, że romantyzm jest dobry. Zły, bo w politycznym myśleniu romantycznym poświęcenie się i moralne wzmożenie jest ważniejsze od skutku politycznego działania. Dobry, ponieważ w czasach upokorzeń, niewoli i porażek romantyzm przypomina, że „w tym wszystkim” chodzi także o zachowanie, jednak, moralnego wymiaru działań człowieka.

Ja nie chciałbym poświęcać tyle energii na udowadnianie politykom, iż są beznadziejni. Stanowski chce – doceniam i kibicuję mu.

Ja nie chciałbym poświęcać tyle energii na udowadnianie politykom, iż są beznadziejni. Stanowski chce – doceniam i kibicuję mu

Unia powinna stawiać sobie ambitne cele. Szkoda, że myśl ta nie jest nowa. Głosił ją np. Mateusz Morawiecki, podczas debaty w Parlamencie Europejskim w roku 2018. To było dobre przemówienie. Broniło – w sumie skutecznie – idei polityki spójności i wkomponowywało los Polski w los UE. I zawierało zgrabnie podaną ofertę: odczepcie się od PiS, wybierzmy przyszłość: „Unia Europejska może znów stać się symbolem europejskiego marzenia. Stanie się to jednak możliwe tylko wtedy, gdy dokonamy właściwego wyboru, gdy przezwyciężymy dzielące nas spory i zawsze będziemy pamiętać, że pomimo tych sporów łączy nas również europejska tożsamość”. Ha! Europejska tożsamość.