Piotr Szumlewicz

Rząd Beaty Szydło jest krytykowany za wiele działań, w tym szczególnie za niszczenie praworządności, jednak program „Rodzina 500 plus” pozostaje nietykalny. Jego fundamentalnej roli nie kwestionują ani lewicowe SLD i Razem, ani centroprawicowe PO i PSL. Niemal każdy polityk zarzeka się, że pozostawi świadczenie, ewentualnie nawet rozszerzy ten program.

Jednym z głównych elementów rządów PiS jest pogarda dla prawa i naginanie go dla własnych interesów. Trudno w tej sytuacji się dziwić, że sądownictwo stało się przedmiotem najbardziej brutalnych ataków ze strony obecnej władzy. Nagonki na sędziów, kwestionowanie prawomocnych wyroków, dezawuowanie całego środowiska sędziowskiego z powodu przewinień kilku sędziów – oto strategia działania autorytarnej władzy. Ale atak na sądy to również klasyczne narzędzie wykorzystywane przez populistów, którzy odwołują się do tak bardzo rozpowszechnionej u nas opinii, zgodnie z którą „sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie”.

Polska jest jednym z najmniej solidarnych krajów Unii Europejskiej. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat nasz kraj wielokrotnie był adresatem pomocy innych państw. W czasie II wojny światowej setki tysięcy Polaków i Polek znajdowały wsparcie w Europie, Azji czy Afryce. Masowa emigracja będąca wynikiem represji politycznych miała też miejsce w wyniku ekscesów antysemickich w 1968 r. i po wprowadzeniu stanu wojennego na początku lat 80. Wreszcie, po wejściu do UE, mieliśmy do czynienia z olbrzymią skalą migracji zarobkowej. W ciągu pierwszych kilku lat po wejściu do Unii z Polski wyjechało w celach zarobkowych ponad 2 mln ludzi. Mimo to nikt nie mówił o groźnej fali polskich migrantów, nie podkreślał różnic kulturowych między Polakami a Niemcami czy Brytyjczykami, nie oczekiwał, by nasi rodacy dostosowywali się do lokalnej kultury, znali język czy wyznawali te same wartości co mieszkańcy innych krajów. Zarazem od wejścia do UE za pieniądze unijne wybudowaliśmy setki szkół, autostrad, dworców, szpitali, dróg szybkiego ruchu. Polska definicja solidarności obejmuje jednak wyłącznie otrzymywanie pomocy. Sami nie widzimy potrzeby jej udzielania.

W Polsce udział w akcjach charytatywnych stanowi wizerunkowy obowiązek polityka, biznesmena czy celebryty. Mało kto kwestionuje sensowność takich działań czy pyta o ich rolę. Bo trwale wpisały się już one w nasze życie publiczne – wypada dać kilka złotych na WOŚP, Caritas lub Szlachetną Paczkę. Z niedawno przeprowadzonego sondażu CBOS wynika, że 10 proc. badanych Polaków działa w organizacji charytatywnej, która pomaga dzieciom, a 8,6 proc. stanowią ci, którzy udzielają się w różnego rodzaju organizacjach charytatywnych pomagających chorym, niepełnosprawnym, seniorom, ubogim, bezdomnym oraz innym potrzebującym.

Rok temu Rada Dialogu Społecznego zastąpiła Komisję Trójstronną. Miało być nowe otwarcie w relacjach rządu z pracodawcami i związkami zawodowymi. Niestety dialog wciąż jest fasadą.

Do Sejmu trafiła ustawa ograniczająca handel w niedzielę, pod którą Solidarność zebrała ponad 500 tys. podpisów. Zgodnie z propozycjami związkowców zakaz ma objąć głównie galerie handlowe, sklepy wielkopowierzchniowe i sklepy sieci franczyzowych.