Karolina Lewestam

Oto krótki przegląd rzeczy, które ostatnio naprawdę zdenerwowały ludzi wokół mnie. Numer jeden: korek w Warszawie – bo wszyscy naraz muszą jechać do galerii. Numer dwa: internet, który niby jest, a jednak co chwilę zwalnia – i strony się ładują kilka sekund. Numer trzy: to, że kiedy ogląda się YouTube’a na iPhonie i chce się dać głośniej, na jakieś dwie sekundy klip jest częściowo przysłaniany przez ikonę dźwięku. Numer cztery: samolot się spóźnił pół godziny, a krzesła przy bramce były niewygodne.

...czyli jak sprzedamy ojca i matkę za jedno kliknięcie

Wiecie, skąd się biorą wiedźmini, nieustraszeni pogromcy strzyg, kikimor i ghuli? Bywa, że ich szeregi są zasilane dzięki potężnemu prawu niespodzianki. Gdy jakiś wiedźmin uratuje komuś życie, lub jakoś inaczej się zasłuży, beneficjent czasem nieopatrznie go zapyta, czego sobie ów wiedźmin w zamian życzy. Wiedźmin taki wówczas może na przykład odpowiedzieć: „Dasz mi to, co już masz, a czego się nie spodziewasz”. Nieszczęśnik wraca potem do domu, a tu, powiedzmy, okazuje się, że żona w ciąży… no i wtedy takie dziecko, prastarym prawem niespodzianki, nie należy już do rodziców, ale do wiedźminów. Taki pech, takie przeznaczenie.

W bajkach z królestwa Lajlonii profesora Leszka Kołakowskiego jest taka opowieść o spodniach i łatach: oto chłopiec imieniem Etam wchodzi na drzewo i zrywa niedojrzałe gruszki sąsiada. Na drzewie owym, jak można było zresztą przewidzieć, robi sobie dziurę w spodniach, na którą naszywa czerwoną łatkę.

Co dziś wiedzą wszyscy? Że mleko UHT nie kwaśnieje, że wykastrowany kot powinien szczególnie dbać o linię – i że wielkie internetowe firmy z Doliny Krzemowej, zarazem sprawcy i zwycięzcy globalizacji, osiągają rekordową moc wpływu na świadomość ludzką oraz zyski, o których nie śniło się filozofom sprzed cyfrowej rewolucji.