Dawid Kulpa

Wyjazd Zbigniewa Ziobry do USA bywa prezentowany jako techniczny unik przed prokuraturą albo jeszcze jeden spór proceduralny, zagrywka na czas, akt „skorzystania z prawa do obrony”. Tymczasem to coś znacznie głębszego. To moment, w którym lider polityczny i strażnik porządku prawnego ostatecznie zrywa kontrakt z państwem, któremu ślubował służyć. To sytuacja kompromitująca.

Wokół Konstytucji 3 maja narosła godna pochwały i docenienia patriotyczna aura. Jako najwyższy akt prawny, który de facto nigdy w pełni nie wszedł w życie, dokument ten stał się istotnym symbolem tożsamościowym Polaków, a nie mechanizmem realnie organizującym władzę publiczną na naszym terytorium. Ta narodowa legenda pełni fundamentalną rolę w naszej zbiorowej wyobraźni. To zjawisko niewątpliwie korzystne. Niemniej jednak mylenie historycznego i lokalnego „manifestu nadziei” z nowoczesnym narzędziem ograniczania władzy publicznej prowadzi do niezrozumienia istoty współczesnego konstytucjonalizmu.

Wtorkowy wyrok TSUE podważa logikę automatycznego kwestionowania sędziów powołanych przy udziale nowej KRS. Spór o „neosędziów” nie znika, ale zmienia się jego oś. Pytanie brzmi już nie „kto jest sędzią”, lecz czy państwo potrafi naprawić niewydolny system.

Czy zatrzymanie lidera Wenezueli Nicolása Maduro to powtórka z błędów popełnionych w Iraku, czy raczej świadomy powrót do XIX-wiecznej logiki amerykańskiej polityki siły? Choć wielu komentatorów porównuje operację USA do inwazji z 2003 roku, jej kontekst, cele i geografia wskazują na zupełnie inny precedens: Panamę 1990.

„Areszt dla Zbigniewa Ziobry stanie się jedynie pustym symbolem politycznej wendetty” – twierdzi wprost mec. Dawid Kulpa. Radca prawny w zdecydowanej opinii przekonuje, że wsadzenie byłego ministra za kratki przed wyrokiem to błąd, który może nas drogo kosztować jako społeczeństwo. Zamiast „spektaklu zemsty”, ekspert z kancelarii Kulpa Kozak proponuje rozwiązanie bez precedensu w historii III RP. Miałoby ono ostatecznie rozstrzygnąć o winie domniemanego architekta „państwa w państwie” i przywrócić powagę wymiarowi sprawiedliwości.