Dubaj tonie w długach

Nad największymi wieżowcami świata ciąży zagadkowa klątwa. Miejsca, gdzie zostają wzniesione, nawiedza natychmiast ostry gospodarczy kryzys. Najnowszą ofiarą plagi jest Dubaj, który w ubiegłym tygodniu ogłosił w praktyce niewypłacalność, kończąc sen panującej rodziny Al-Maktum o stworzeniu na piaskach pustyni arabskiej bajkowego centrum finansowego przyszłości.

4 stycznia 2010 r. miał być dla 2,2 mln Dubajczyków narodowym świętem. Zapowiadane na ten dzień otwarcie wieżowca Burj Dubai, którego 818-metrowa konstrukcja wyznaczy kolejny rekord wysokości budowli wzniesionej ludzką ręką, powinno ostatecznie potwierdzić, że Dubaj to nie tylko najprężniejszy z arabskich emiratów, ale również najnowszy cud świata. Od kilku dni wiadomo jednak, że oddanie Burj Dubai wprawdzie się odbędzie, tyle że raczej w atmosferze stypy. Stało się bowiem to, przed czym ostrzegały zastępy ekonomistów. Dubaj, wznosząc u wybrzeży Zatoki Perskiej kolejne fantazyjne drapacze chmur, hotele, sztuczne wyspy i lotniska, zapomniał o prawidłach gospodarczej logiki. I w konsekwencji stanął na skraju bankructwa. Kontrolowany przez rząd potężny holding Dubai World, który przez lata w imponującym stylu rozbudowywał kraj, teraz poprosił o przesunięcie terminu spłaty swoich obligacji wartych 3,5 mld dol. To jeszcze inwestorzy mogliby przełknąć, ale gdy w połowie tygodnia władze emiratu zdystansowały się od swojej spółki córki, twierdząc, że „kto pożycza, musi także ponieść część ryzyka”, sytuacja stała się dramatyczna. Już rok temu czołowa agencja ratingowa Moody's ostrzegała wprawdzie, że Dubaj ma przynajmniej 80 mld dol. długu, z czego jedna czwarta jest prawdopodobnie nie do odzyskania. Aż dotąd jednak rzutki emirat dbał o przekonanie swoich wierzycieli, że nie ma takiej sumy, której nie byłby w stanie spłacić.