ze świata

Ujawniona na ostatniej prostej afera taśmowa nie przeszkodziła Ruchowi Wolności w wygraniu niedzielnych wyborów parlamentarnych w Słowenii. O triumfalizmie nie może być jednak mowy, bo według niepełnych wyników przewaga nad eurosceptycznym konkurentem wyniosła mniej niż punkt procentowy.

W niedzielnej II turze wyborów prezydenckich w Portugalii wyraźnie zwyciężył kandydat socjalistów. António José Seguro obejmie urząd na początku marca.

Rozpoczynająca się 1 stycznia cypryjska prezydencja w Radzie Unii Europejskiej postawiła sobie kilka ambitnych celów, zwłaszcza w obszarach finansów i obronności. Przy obecnym stanie podziału Wspólnoty sukcesem będzie realizacja nawet niewielkiej części z nich.

Choć z głosowania nad wotum nieufności rząd Rosena Żelazkowa prawdopodobnie wyszedłby obronną ręką, postanowił ustąpić pod wpływem największych od dekad ulicznych demonstracji i na kilka tygodni przed przyjęciem waluty euro.

– Babiš nie jest tak bardzo skupiony na ideologii jak Viktor Orbán czy Jarosław Kaczyński i Karol Nawrocki. Nie zamierza na przykład rechrystianizować Czech i toczyć wojen kulturowych z Zachodem – mówi w wywiadzie dla DGP prof. Michal Kubát z Uniwersytetu Karola w Pradze

Prezydent Petr Pavel mianował Andreja Babiša na premiera Czech. Teraz lider ANO musi jeszcze dopełnić formalności w parlamencie.

Prezydent nie zamierza nadmiernie się spieszyć i ułatwiać czegokolwiek powstającemu rządowi. Obiekcje głowy państwa budzi przede wszystkim kontrowersyjna przeszłość jednego z liderów zwycięskiej koalicji

Rosnące ambicje eurosceptyków w połączeniu z niechęcią chadeków do dzielenia się władzą z tradycyjnymi partnerami mogą jeszcze w tej kadencji doprowadzić do przerwania centrowego kordonu sanitarnego w Parlamencie Europejskim

O ile pohukiwaniami Brukseli rządzący pewnie się nie przejmą, masowych protestów młodych Słowaków nie da się tak łatwo zignorować

Cel uświęca środki – z takiego właśnie założenia wyszli europosłowie Europejskiej Partii Ludowej, przeforsowując wraz ze skrajną prawicą kolejne zapisy pakietu Omnibus I. Trwałość centrowej koalicji w Parlamencie Europejskim po raz kolejny wystawiono na ciężką próbę

We wtorek Izba Reprezentantów USA ma zdecydować w sprawie pełnego ujawnienia akt dotyczących Jeffreya Epsteina, zmarłego przed sześcioma laty multimilionera i przestępcy seksualnego. Trump, którego nazwisko pojawia się w dokumentach, w ostatnich godzinach zmienił front i zachęca republikańskich kongresmenów, by poparli inicjatywę opozycji.

Presja ze strony sojuszników i europosłów z własnej frakcji zmusiła Ursulę von der Leyen do ustępstw w sprawie przyszłego wieloletniego budżetu UE. Ale instytucjonalny konflikt będzie się tlił jeszcze przez wiele miesięcy

Niewykluczone, że szczegóły dotyczące mechanizmu solidarności, czyli jednego z filarów unijnego paktu o migracji i azylu, poznamy tuż przed zbliżającą się sesją Parlamentu Europejskiego. Chyba że Bruksela znów postanowi dłużej potrzymać stolice w niepewności

Choć pełnego wyniku jeszcze nie znamy, już teraz można powiedzieć, że była to najbardziej zaskakująca i ekscytująca elekcja od lat. Pochód populistów przez Europę ominął Amsterdam i przynajmniej na razie zatrzymał się na Pradze.

Lider antyimigranckiej i antyislamskiej Partii Wolności stawia sprawę jasno – jeśli jego partia wygra wybory, to właśnie on stanie na czele nowego rządu

Populistyczne formacje mające utworzyć nową koalicję rządzącą w Czechach podzieliły już między siebie poszczególne ministerstwa. Gra toczy się o to, kto stanie na ich czele

Piątkowy ruch francuskiego prezydenta można podsumować jednym zdaniem, a właściwie trawestacją tytułu znanej sztuki teatralnej: „Zagraj to jeszcze raz, Emmanuel”. Druga co do wielkości gospodarka UE i jeden z ważniejszych sojuszników Ukrainy z dnia na dzień popada w coraz głębszy polityczny kryzys.

Europarlamentarna arytmetyka nie daje dwóm wnioskom o wotum nieufności wobec Ursuli von der Leyen większych szans powodzenia. Nastroje w otoczeniu Niemki są jednak dalekie od triumfalizmu

Jakubiak: Choć polityczny kryzys wynikający z permanentnego braku stabilnej większości parlamentarnej, który obserwujemy obecnie we Francji, to sytuacja właściwie bez precedensu, moim zdaniem to wciąż niewystarczający powód do dymisji Macrona