Wyrok TSUE kredyty frankowe

Ścieżka, którą podążamy, rozstrzygając kwestię kredytów walutowych zaciągniętych w pierwszej dekadzie XXI w. przez Polaków na zakup nieruchomości, nie przestaje mnie zadziwiać. Od relatywnie niewielkiego uchybienia, biorąc jego znaczenie dla wartości zawieranych umów, jakim była znaczna dowolność banków w ustalaniu kursów, po jakich klienci kupowali walutę, żeby spłacać swoje zobowiązania, doszliśmy do masowego unieważniania umów, mimo że z tej nielegalnej drogi zarabiania na klientach banki korzystały w różnym stopniu – celował w tym Getin Noble Bank, wówczas kontrolowany przez Leszka Czarneckiego.

Po ogłoszeniu czwartkowej opinii rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który proponuje, by prawo do wynagrodzenia za korzystanie z kapitału mieli konsumenci, a nie banki, wśród ekonomistów pojawiły się głosy, że nie ma to nic wspólnego ze sprawiedliwością. Zwłaszcza ze sprawiedliwością społeczną. Czy słusznie?

Stanowisko rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) nie przesądza sposobu wzajemnych rozliczeń między bankiem a klientem w sprawie unieważnionych umów kredytów frankowych, w obu przypadkach pozostawiając to sądom krajowym, ocenił w rozmowie z ISBnews wiceprezes Związku Banków Polskich (ZBP) Tadeusz Białek.

Sąd krajowy nie może zastąpić nieuczciwego postanowienia umownego dotyczącego kursu wymiany przepisem dyspozytywnym prawa krajowego, jeżeli takiemu rozwiązaniu sprzeciwia się konsument, uznał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) odpowiadając na pytanie prejudycjalne, dotyczące zmian w umowach kredytowych, zaciąganych we frankach szwajcarskich. TSUE stwierdził, że  jeżeli umowa kredytu nie może dalej obowiązywać bez tego postanowienia, należy stwierdzić jej bezwzględną nieważność

W dniu 29 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał drugi wyrok bezpośrednio odnoszący się do polskiej sprawy tzw. frankowej, tym razem zainicjowanej przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (sprawa C 19/20).

W dniu 25 listopada 2020 r. w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej zapadł wyrok w sprawie C-269/19.