wynagrodzenia

W czasach słusznie minionych mawiało się, że Polska to najweselszy barak w bloku. Bloku państw po wschodniej granicy rozwoju i postępu cywilizacyjnego. W miarę jak narastały różnice w rozwoju między Wschodem i Zachodem, zwiększała się także inna różnica: gospodarki centralnie planowane charakteryzowały znacznie niższe nierówności niż gospodarki rynkowe. Wbrew temu, co dziś się czasem mówi, centralny planista nie płacił wszystkim „po równo”. O ile w niewielkim stopniu różnicowano wynagrodzenia pracowników na tym samym stanowisku (słynne „czy się stoi, czy się leży...”), to jednak płace w ogólności odzwierciedlały różnice w potencjale produktywności. Zakłady pracy miały siatki płac, osoby na wyższych stanowiskach, szczególnie te z wyższym wykształceniem, zarabiały zdecydowanie więcej niż pracownicy o niższym poziomie kwalifikacji.